Archive for the 'නලින් සුවාරිස්' Category

06
ජන.
18

අමරකීර්ති, තේනුවර, නිර්මාල්, සුනිල් පෙරේරා සහ අනුර එක්ක ගූ කාපල්ලා.

ඉසුරු ප්‍රසංග-

අනුර කුමාර ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විනාශ කරන්නේ නම් ජවිපෙ සතුරෝ ඔහුට පහර දෙන්නට මෙතරම් වෙහෙසෙන්නේ ඇයි? යනුවෙන් ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් මහතා අපූරු ප්‍රශ්නයක් මතුකර තිබෙනු දුටුවෙමි. නිර්මාල්ගේ මේ තර්කය දෙමළ ජනයාට දෙමළ වීම නිසාම ඇති ප්‍රශ්නය දෙමළ වීමය වැනි තර්කවලට වඩා තරමක් ඉදිරියෙන තිබෙන එකක් වන බැවින්, ඒ ගැන යමක් සඳහන් කළ යුතු යැයි සිතමි.

පළමු කොටම මේ තර්කය බැලූ බැල්මට ඇත්තක් ලෙස පෙනී යා හැකි අපූරු බොරුවකි. ජවිපෙ වැනි ව්‍යාපාරයක සැබෑ සතුරන් අනුරගේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට තීරණාත්මක ලෙස පහර දෙන්නේ නැත. එයට හොඳම උදාහරණය වන්නේ නිර්මාල්ය. කවුරු මොනවා කීවත් මෙරට දේශපාලනයේ ප්‍රධාන ප්‍රතිවිරෝධය ඇත්තේ ජාතිකවාදී කඳවුර සහ විජාතික ගැති කඳවුර අතරය. එහෙයින් හොර බොරු රහිතව මේ රට ගොඩනැඟීමට කැප වන ව්‍යාපාරයක් නම් එය පළමු කොටම ජාතිකවාදී අධිරාජ්‍ය විරෝධී දේශපාලන කඳවුර නියෝජනය කරන්නක් විය යුතුය. ජවිපෙ ඒ නිවැරදි කඳවුර නියෝජනය කරමින් ජාතියට නිසි මඟ කියමින් ජයග්‍රහණ පිට ජයග්‍රහණ ලැබූ අවදියේදී නිර්මාල්ලා අමරකීර්තිලා වැනි විකල්ප ගෝත්‍ර පඬියෝ ඊට ආශිර්වාද කළේ නැත. ඒ වෙනුවට එය ජාතිවාදී පක්ෂයක්ය යන කෝකටත් තෛල චෝදනාව ජවිපෙ වෙත දමා ගැසූහ. එසේ වුවද ජවිපෙ තම භූමිකාව අංශක 180 කින් හරවා ගත් පසු ඊට සමගාමීව ජවිපෙ සතුරන් මිතුරන්ද මාරුවිය. 2008 විමල් ඉවත් වූ අවස්ථාවේ මේ විපර්යාසය එළිපිටම දැක ගත හැකි විය. පිරිසිදු රතු සහෝදරයන් අතර අවස්ථාවාදී කටුස්සන් සිටින බව එදා කාටත් කලින් රටට හෙළි කළේද විප්ලවවාදී බෝල්ෂෙවික්වාදී සිරස හා ඉරුදිනය. සිරසට අනුව නිවැරදි රතු සහෝදරයා වූයේ අනුරය. අනුරගේ අරමුණත් සිරස, ඉරුදින, කඳවුරේ අරමුණත් එකට සමපාත වීම පිළිබඳ උදාහරණ තව බොහෝ ඇත. එදා සිට අද දක්වා ජවිපෙ ගත් සියලු තීන්දු තීරණ මේ කඳවුරේ අරමුණු හා සමපාත විය. ඒ නිසාම ජවිපෙ යහතින් සිටි අවදියේ එහි පරම සතුරන් වූ සියල්ලෝ අද එහි මිතුරන් බවට පත්ව ඇත. එදා ජවිපෙට හැකි වෙර යොදා පහර දුන් විකල්ප ගෝත්‍ර පඬියන් අද ජවිපෙ වේදිකාවල කථිකයන් බවට පත්වන්නේ ඒ අනුවය. ඒ නිසාම සැබෑවටම සිදුව ඇත්තේ සතුරන් මිතුරන් මාරු වීම මිස ජවිපෙ සතුරන් අනුරට පහර දීමක් නොවේ.

තවදුරටත් මෙය විග්‍රහ කළහොත් දෙමළ බෙදුම්වාදීන්, අන්ත ජාතිවාදීන්, එන්ජීඕ කාරයන්, යූඇන්පී කාරයන් වෙතින් අනුරගේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට තීරණාත්මක ප්‍රහාරයක් එල්ල වන්නේ නැත. එම බලවේගවල බත්බැල මාධ්‍ය අනුරගේ ජවිපෙට පහර දෙන්නේ නැත. එදා ජවිපෙ වහකඳුරු වී සිටි රාවය වැනි කසිකබල් පත්තර අද තම සංවත්සරවල දේශන සඳහා අනුරට ආරාධනා කරයි. එදා ගුණදාස අමරසේකරලා සිටි තැන්වල මෙදා සුනිල් පෙරේරලා, අමරකීර්තිලා, තේනුවරලා ස්ථානගත වෙයි. ගෝර්කිගේ අම්මාගෙන් පසු සන්නස්ගලගේ අම්මා වැනි ඉල ඇදෙන පෝස්ටර් ජවිපෙ සාමාජිකයන් අතින් ඇලවෙයි. කොකාකෝලා වඩියට ආවඩන අලුත් පරපුරු ගංජා ගැටවුන් අද ජවිපෙ මැතිවරණ ජයග්‍රහණ වෙනුවෙන් පෙනී සිටියි. එදා ජයග්‍රාහී ජවිපෙ පරම සතුරන් සියලු දෙනා වර්තමානයේ සදා පරාජිත ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ මිතුරන් වීමේ විපර්යාසය තේරුම් ගත යුත්තේ කෙසේද? පැහැදිලි ලෙසම ජාතිවාදී, බෙදුම්වාදී බලවේග හෝ එජාපය හෝ එන්ජීඕ කල්ලි හෝ වෙනස් වී නැත. සිදුවී ඇත්තේ ඔවුන්ගේ න්‍යාය පත්‍රයට සරිලන ආකාරයට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වෙනස් වීමය.


විවිධ හේතු මත විවිධ අය අනුරට පහරදෙනවා වන්නට පුළුවන. එහෙත් ජවිපෙ අතීත සාමාජිකයන් ලෙස අපි අනුරට එරෙහිවන්නේ එය රටට සැබෑ විකල්පයක් විය හැකිව තිබූ දේශපාලන ව්‍යාපාරය යටත්විජිතවාදයේ නිවට බළල් අණ්ඩක් බවට පත් කර ඇති නිසාය. ඒ භූමිකාව තුළින් ජවිපෙ පමණක් නොව රටද විනාශ වන නිසාය. යහපාලන මරඋගුලේ තරම නිවැරදිව වටහා ගත් මෙරට ජාතිමාමක බලවේග ජවිපෙට එරෙහි වන්නේ අනුරගේ භූමිකාව පක්ෂයට පමණක් නොව රටටද කොඩිවිනයක් වී ඇති නිසාය. එය පක්ෂයට පමණක් වන විනාශයක් නම් ඔවුන්ට ඒ පිළිබඳ ගැටලුවක් නැති වනවා වන්නට පුලුවන. එදා පෙරටුගාමීන් ගමන් ගත්තේද පක්ෂය නැති වන මාවතකය. අපි ඒ බවද කල් තියා පෙන්වා දුන්නෙමු. එහෙත් පෙරටුගාමීන්ට වැඩි විරෝධයක් රටෙන් එල්ල නොවන්නේ ඔවුන්ගේ විනාශය රටේ විනාශයට වැඩි දායකත්වයක් නොදක්වන නිසාය. ඒත් ජවිපෙ ඊට වෙනස්ය. කුමන විනාශයන් සිදුවුවද ඔවුන් තම ඉතිරි වී ඇති අන්තිම ශක්ති පොද නොපිරිහෙලා කැප කරනුයේ රටට එරෙහි ද්‍රෝහී මෙහෙයුම් සඳහාය.


අනුරලාගේ භූමිකාව හරහා ජවිපෙට සිදුවූ විනාශය අමුතුවෙන් පැහැදිලි කළ යුතු නැත. එය පාර්ලිමේන්තු ආසන තිස් නමය කෙටි කලකින් හතරට පහට වැටීමට පමණක් සීමා වන විනාශයක් නොවන බව ඉදිරි මැතිවරණයේදී නැවතත් සනාථ වනු ඇත. ඒ සියල්ල එසේ වුවද වික්‍රමබාහුලා මෙන් ඔවුන් තම ඉතිරිව ඇති අන්තිම ශක්තිය පවා අද යොදවන්නේ රටට එරෙහිවය. එදා මිනීමරු ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි සටනේ තීරණාත්මක අවස්ථාවල රනිල් හා එක්වී ආණ්ඩු පෙරළන්නට දියත් කළ දුෂ්ට මෙහෙයුම්වල සිට, වර්තමාන ව්‍යවස්ථා මර උගුල්වල සේල්ස් රෙප්ලා ලෙස කටයුතු කිරීම දක්වා වූ නින්දිත උදාහරණ රැසකින් ජවිපෙ මෑත ඉතිහාසය දූෂණය වී තිබේ. අද මේ රටට ආදරය කරන බොහෝ බලවේග අනුරගේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට එරෙහි වන්නේ ඒ නිසාය. ඔහු ජවිපෙ විනාශ කරන බව කියමින් ඔහු අගයන්නට ගියහොත් ඒ විනාශය සිදුවන්නේ ජවිපෙට පමණක් නොව රටටද බව නිර්මාල්ට සිහිපත් කර දිය යුතුය.

එක් අතකින් මෙය අලුත් කතාවක්ද නොවේ. මෙහි ඇත්තේ අප ජවිපෙ ගැන කාලයක් තිස්සේ කියන කතාවමය. අප ජවිපෙ ගැන එදා සිටම කී කිසිවක් වැරදී නැති බැවින් මේ මැතිවරණයට අදාළවද ඒ ඇත්ත නැවතත් සැකෙවින් සිහිපත් කළ යුතුය. 2008න් පසු ඇත්තේ කොළ පාට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණකි. අධිරාජ්‍ය විරෝධය ඒ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට අදාළ නැත. ජාතිවාදය, බෙදුම්වාදය පිළිබඳ ප්‍රශ්න ඔවුන්ට අදාළ නැත. යහපාලනය යටතේ උතුරේ බල්ටි ගසන ජාතිවාදයට එරෙහිව අනුරලාගේ මුවින් එක කෙළ පොදක් බිම වැටෙන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඒ සැබෑ ජාතිවාදයේ බියකරු අනතුර රටට පෙන්වා දෙන බලවේගවලට එරෙහිව “ජාතිවාදය අවුස්සනවෝ” යන ලේබලය ඇලවීමේ එන්ජීඕ චාරිත්‍රය අද ජවිපෙ චාරිත්‍රය බවටද පත්ව ඇත. වෙනිසියුලාවේ බටහිර අතපෙවීම්වලට එරෙහි වෙමින් ලංකාවේ ජිනීවා න්‍යාය පත්‍රවලට සහය පළ කිරීමත්, රනිල්ගේ බැඳුම්කර හොරකමට එරෙහි වෙමින් රනිල්ගේ ව්‍යවස්ථා සංශෝධන වෙනුවෙන් කඬේ යාමත්, ඔවුන්ගේ තක්කඩි දේශපාලනය බවට පත්ව ඇත. මේ තක්කඩි දේශපාලනයේ නිරුවත වසා ගැනීම සඳහා ජවිපෙ උපාය වී ඇත්තේ වංචා දූෂණ විරෝධය රටේ කේන්ද්‍රිය ප්‍රශ්නය බවට පත් කර ගැනීමය. ඇත්ත. දූෂණ විරෝධය හොඳය. සියලු ප්‍රධාන පක්ෂ තුළ දූෂිතයන් රජයන බවද සැබෑය. එහෙත් දූෂණ විරෝධී අරගලය තිබිය යුත්තේ මහපොළවේ සැබෑ දේශපාලන අරගලය වූ යටත්විජිත විරෝධී අරගලය තුළ මිස ඉන් පරිබාහිර ආකාසයක නොවේ. ජවිපෙ තම සැබෑ භූමිකාව, සැබෑ අරගල බිම මඟහැර කැපකිරීම්, අවංකකම් ගැන මොන පම්පෝරි ගැසුවද එයින් පලක් නැත. රටේ කොන්ද කඩන ව්‍යවස්ථා සංශෝධන වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින්, දූෂණ විරෝධී ඝෝෂා නැඟීමෙන් පලක් නැත. එදා ජවිපෙ සාර්ථක වූයේ දූෂණ විරෝධී අරගලයත්, දේශප්‍රේමී අරගලයත් ඒකාබද්ධව නියෝජනය කළ නිසාය. එකී පුළුල් ජාතික න්‍යාය පත්‍රයෙන් තොර වියුක්ත දූෂණ විරෝධය බොරුවක් පමණක් නොව දැනුවත් තක්කඩිකමක්ද වෙයි. ඒ මාවත ඔස්සේ ගොස් තමන්ට ලද හැකි ජයග්‍රහණයක් නොමැති බව මේ මැතිවරණයෙන් පසුවද හොඳාකාරවම සනාථ වනු ඇත.

ගම දිනන්නට අවශ්‍ය නම් ජවිපෙ කළ යුත්තේ තම සැබෑ භූමිකාව තුළ නැවත ස්ථාන ගතවීමය. එසේ වුවහොත් නිර්මාල්ලා අමරකීර්තිලාගේ ආදරය අහිමි වී ඒ වෙනුවට රටේ ජනතා ප්‍රසාදය ඔවුන්ට හිමිවනු ඇත. නමුත් ඔවුන්ට වැදගත් වන්නේ නිර්මාල්ලාගේ ආදරය නම් මේ මැතිවරණයෙන් පසුවද ජවිපෙ සාමාජිකයන්ට සිදුවන්නේ “මේ ජනතාව ඉවත් කර වෙනත් ජනතාවක් පත් කරගමු” වැනි බ්‍රෙෂ්ට්ගෙන් අහුලා ගත් ගොන් කතා මූණූ පොත් මත ලියමින් හඬා වැළපීමටය. ඒ නිසා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට ගම දිනන්නට අවශ්‍ය නම් ඔවුන් වහාම නිර්මාල්ලා, අමරකීර්තිලා අත්හල යුතුය. එවන් ඊනියා බුද්ධිමතුන්ගේ වෛරයට භාජනය විය යුතුය. මෙය නිර්මාල්ලා ගැන පෞද්ගලික වෛරයකින් කරන ප්‍රකාශයක් නොව ගැඹුරු දේශපාලන තර්කයකි. ඒ තර්කයේ ගැඹුර වටහා ගත් දිනක ගම පමණක් නොව රටම දිනා ගැනීමට ජවිපෙට හැකිවනු ඇත.

යුතුකම සංවාද කවය

Advertisements
27
දෙසැ.
17

තෙලිජ්ජවිල  ජේමිස් මාමාගේ සහ චේගුවේරා ගේ ඇත්ත කතාව

මද්දුම බණ්ඩාර ලියයි

මාතර තෙලිජ්ජවිල
ජේමිස් මාමා ගෙදරය ආසන්නයේම පුංචි කඩයක් කල කෙනෙක්
කඩයක් කිව්වට ඵ්ක මහා ලොකු කඩයක් නෙවෙයි
උදේට පාන් ටිකක් හුලං විස්කොතු ටිකක් ඥානකතා ටිකක් ලොකු වීදුරු බෝතල් වලට දාලා බුලත් විට හේමත් තිබුන කඩයක්
ගමේ කාටත් කරදරයක් නැති හැමෝටම උදව් කරන ජේමිස් මාමාගේ කඩේත් 88/89 භිෂන කාලේ භිෂනයට ලක් වූවා
වරක් දෙවරක් නොව
චේගුවේරා කාරයෝ කඩේ වහන්න කිව්වාම ජේම්ස් මාමත් කඩේ වැහුවා
වෙන මොනාටවත් නොවේ පරාණ බයට
හවසට චේගුවේරා කාරයෝ ඇවිත් කඩේට තුණ්ඩුවක් දුන්නාම දවසක් දෙකක් කඩේ වහනවා
රටේ වදුරු නීතියට යටත් වෙන්න වෙනවා පරාණ බයට
මලමිණි සුවදට ආසා කල ඵ් කාලේ පාලකයෝ තරගෙට ගමේ අහිංසකයින් චේගුවේරා කාරයෝ කියලා අරන් ගිහින් මරලා ගමේ හංදිවල පිච්චෙන්න දානකොට
ගමේ හිටය චේගුවේරා කාරයොත් තරගෙට මිනි මැරුවා
ඉතින් ඔය වාගේ් මේ රටඑ විශාලා මහානුවරක් වෙනකොට රටේ මිනිසුන් කාට කියන්නද රටක නීතියක් නැතිව ගිහින්
මිනිස්සු අසරණවෙලා
89 වසරේ දවසක සිරිත් පරිදි උදේ පාන් බේකිරියේ පාන් කාරයා ඇවිත් උදේ ජේමිස් මාමගේ කඩේට ඇවිත් පාන් ටිකක් දාලා හුලං විස්කොතු පැකට් දෙක තුනකුත් දීලා ගියා
ඊට පැයකට පමන පසු චේගුවේරා කාරයෙක් ඇවිත් පුෂ් බයිසිකලයකින් ලිව්මක් දීලා ගියා හනිකට
”වහාම කඩේ වහපන් නැත්නම් විදවන්න වෙයි”
ජේමිස් මාමා වහාම කඩේ ලෑලිටික වහලා කඩේ ඇතුලට වෙලා කාට කියන්නද මේ අවනඩු කියලා හිතින් හිතමින් හිටියා
කඩේ පිටුපස දොරෙන් කවුදෝ දොරට තට්ටු කරන හඩ ඇසුනා
අනේ ජේමිස් මාමේ ගෙදර පොඩි උන්ට දවස් දෙකකින් කන් මුකුත් නෑ අනේ අයියේ පාන් ගෙඩි්යක් දීපන්
පිංසිද්ද වෙයි
මම මේ මාගරට් බන්
දන්න හදුනන කට හඩක් ඵලියේ සිට කෑ ගහනවා පොඩි උන්ට බඩගින්නට පාන් ගෙඩියක් ගන්න ඉල්ලන්න ඇවිත්
පාන් ගෙඩියක් දීලත් බෑ පව් පොඩි උන් බඩගින්නේ අඩනවා ඇති
ජේමිස් මාමා කඩේ පිටුපස්සේ දොර හිමිහිට ඇරලා පාන් ගෙඩියක් දීලා වහාම දොර වහගත්තා
මාගරට් නොනා පිං දිදි පාන් ලෙඩිය අරන් ගියා
ජේමිස් මාමා සැනසුම් සුසුම් හෙලුවා පව් පොඩි් උන් ඕක කාලාවත් උන්ගේ බඩගින්න නිවාගනියි කියලා
ඊට ටික වෙලාවකට පමන පස්සේ මුහුණ වහගත්තු දෙන්නේක් ඇවිත්
කඩේ පිටුපස දොර කඩන් කඩේ ඇතුලට ආවා
ජේමිස් මාමා බය වෙලා ගුලිඋනා
උඹට අපි දැන්වීමකින් දන්නලත් උඹ අපේ නීති කඩ කරා නේද
දේශමාමකයින්ගෙන් උඹට ගැලවීමක් නෑ
කියලා ජේමිස් මාමාට වෙඩි තියලා යන්න ගි්යා
ගියේ කඩේ තිබුන පාන් ටිකත් හුලං විස්කොතු ටිකත් පොදි ගහගෙන
කඩේ අවට ගෙවල් වල මිනිසුන් ඵලි්යට ඵන්න බයේ ගෙවල් ඇතුලේ සිට කුඩා හිඩැස්වලින් දර්ශනය දැක්කා
චේගුවේරා කාරයින් ගියාට පස්සේ ගමේ මිනිසුන් ඵකා දෙන්නා බියෙන් බියෙන් කඩේ පැත්තට ආවා
කඩේ දොර කඩලා ජේමිස් මාමා මුල්ලක වෙඩි වැදි මැරී සිටියා
ඔහු කල වරද නම් ගමේ බඩගින්නේ හඩන දරුවන්ට පාන් ගෙඩියක් දීම
ඔබට මතකද මේ ඵ්ක් සිද්ධියක් පමනී

Image may contain: 3 people, people standing
Image may contain: 1 person, standing
18
දෙසැ.
17

දියව් ! දියව් ! ගම ජවිපෙට දියව් ! – රෝහණ විෙජ්වීර

හැමන් හිල් සිර කඳවුරේ කතාව

හැමන් හිල් සිර කඳවුරේ කතාව 

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

රෝහණ විෙජ්වීර නිදහස් කර ගැනීම සඳහා පියතිලකගේ නායකත්වයෙන් 500ක පිරිසක් යාපන බන්ධනාගාරයට එවන ලෙස ලාල් සෝමරසිරි අත යැවූ පණිවඩය පිළිබඳව විවිධ මත ඇතත් බර්ටි රංජිත්ගේ නායකත්වයෙන් යාපනය සිර ගෙදරට එල්ල කළ ප්‍රහාරය පිලිබඳව විස්තර ලබා ගැනීම සඳහා මෙම ප්‍රහාරයට සම්බන්ධ වූ පුද්ගලයන් සොයා ගැනීමට මම උත්සුක වූයෙමි. එම ප්‍රහාරයෙන් වසර 37 පසුව ඉතිහාසය හෑරීම අතිශයින්ම දුෂ්කරය. එම ප්‍රහාරයට සම්බන්ධ වූ ඇතැමෙකු අද ජීවතුන් අතර නැත. සමහරෙක් පිටරට ජීවත් වෙති. ලංකාවේ සිටින අය පවා නිහඩතාවය රකිනු මිස ඒ පිළිබඳව කථා කිරීමට එතරම් රුචියක් නොදක්වති. එවැනි වාතාවරණයක් යටතේ යාපනය හිරගෙදරට ගිය ගමන පිලිබඳව තතු පැවසීමට පුද්ගලයන් කිහිප දෙනෙකු ඉදිරිපත් විය.

මුලින්ම මගේ සම්මුඛ සාකච්ඡාවට ලක් වූයේ විෙජ්විර මුදා ගැනීම සඳහා ගිය විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයේ සිසුන් පිරිසකගෙන් එක් අයෙකි. වර්තමානයේ නිතිඥයෙකු වන වනිගබදු ය. එදා යාපනයට ගිය ගමන ගැන ඔහු මට කරුණු හෙළි කලේ මෙලෙසටය.

zවිද්‍යෝදය විශ්ව විදයාලයේ ආර්ථීක විද්‍යා උපාධිය හදාරමින් සිටියදී සුනිල් රතනසිරි සිල්වා. ඩැනියෙල් ප්‍රනාන්දු හරහා තමයි මම සංවිධානයට එකතු උනේ. රෝහන විෙජ්වීර යාපනය සිර ගෙදරින් නිදහස් කර ගැනීමට 500ක පිරිසක් අවශ්‍ය කෙරුවත් මගේ අදහසේ හැටියට සොයා ගැනීමට හැකි වී ඇත්තේ 98 ක පිරිසක්. කොටසක් කෝච්චියේ ගියා. තව කොටසක් කරාටේ සැම්සන් එක් ඊබට් සිල්වා බස් එකක ගියා. එතන 45 විතර ඉන්න ඇති. තව කට්ටියක්  ලංගම බස් වල ගියා. පසුව අපට ලැබුණු විස්තර අනුව කෝච්චියේ ගිය පියතිලක මහවිලච්චියේ බැහැලා තියනවා. ඔහු යාපනය ප්‍රහාරයට ආවේ නැහැ.

යාපනය ගමන ගැන අපට කිව්වේ සුනිල් රත්නසිරි ද සිල්වා. ඒත් අපට විෙජ්විර ගලවා ගැනීම් ගැන විස්තරයක් කීව්වේ නැහැ. ගමනේ අරමුණත් අපිට කිව්වේ නැහැ. අපි නව දෙනෙකුට යාපනයට යන්නට නියමිත උනා. 1971 අප්‍රේල් 4 උදේ 6 ට විතර මම, ජයසුරිය. රත්නසිරි තිසේරා ඇතුළු විද්‍යෝදය විශ්ව විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෝ 9 දෙනෙක් කොළඹ කොටුවේ සිට යාපනය බලා යන ලංගම බස් රථයකට නැග්ගා.

ඒ කාලයේ අද වගේ මාර්ග බාධක නැති නිසා ගමන ඉක්මන්. ඒත් කිලිනොච්චියේදී අපි ගිය බස් රථය පොලිසියෙන් නවත්තලා චෙක් කළා. තරුන සිංහල කණ්ඩායම කෙරෙහි ඔවුන් සැක කරන්න ඇති. අපෙන් ඇහුවා කොහෙද යන්නේ කියලා. අපි උත්තර දුන්නා ටි්‍රප් එකක් යනවා කියලා. ඒත් පොලිසිය ඉන් සැනසීමකට පත් වුනේ නෑ. අපිව බස්සගෙන කිලිනොච්චි පොලිසියට ගෙනිච්චා. මේ වෙන කොට දවල් 2 ට විතර ඇති. අපිව පොලිසියේ කූඩුව ඇතුලට දැම්මා. අප්‍රේල් 4 දා සිට අපි හිටියේ පොලිස් අත් අඩංගුවේ. අප්‍රේල් 8දා අපි යාපනේ සිර ගෙදරට ගෙනාවා. ඊට පස්සේ හැමන්හිල්   සිර කඳවුරට ගිහිල්ලා දැම්මා.

මුහුද මැද තියන හැමන්හිල්   ් දූපතට අපිව ගෙනියනකොට එතන හිරකාරයේ 90 විතර ඉන්නවා. යාපනය පොලිසිය. යාපනය සිර ගෙදර ප්‍රහාර වලට ගිහිල්ලා අත්අඩංගුවට ගත් අය තමයි මෙතන හිටියේ. හැමන්හිල්   දූපත ඉස්සර ඕලන්දරකාරයන් වෙඩි ඛෙහෙත් ගබඩා කරන්න හදපු ගබඩා සංකීර්ණයක්. වටේට කොංක්‍රීට් තාප්පය නිසා දූපතට වෙරළක් නැහැ. ඒ තාප්පය ගාළු කොටුව වගේ ශක්තිමත් උසයි. නාවික හමුදාවේ බෝට්ටු නවත්වන්න තොටුපලක් තියනවා. කොටුව ඇතුලට ගියහම නාවික හමුදා භටයන් හිටපු ගොඩනැගිල්ලක් තියනවා. හිරකරුවන් රඳවලා තිබුනේ විශාල කුහර ඇතුලේ. කුහරයක් යෝධ බාල්දියක් විතර ඇති. මේවට කිව්වේ ඩන්ජන් කියලා. ඒ වගේ ඩන්ජන් 9 තිබුනා. නොම්බර 2 ඩන්ජන් එක තමයි වඩා විශාල ඒකේ 72 විතර හිටියා.

ඩන්ජන් ඇතුලේ සිරකරුවෝ හිටියේ එක පොදියට. හුස්ම ගන්න නෑ. රස්නේ නිසා කෑම කන තැටියෙන් පවන් ගහ ගන්නවා. ඇතුලේ දාඩිය මුත්‍රා, අසූචි ගඳ, මීයෝ විමානෙ.

අපි හැමන්හිල්  යනකොට යාපනය සිර ගෙදර ප්‍රහාරයට නායකත්වය දුන් බර්ටි රංජිත්. වීරසිංහ හෙවත් කළපු විෙජ්, කොටවල දේවසිරි, භද්දිය සාදු, ඇට්ලස් බන්ඩාර, ඇට්ලස් බණ්ඩාරගේ රියැදුරු බාල්දි සිරා, කතරගම සිරිපාල එහෙමත් හිටියා.

විද්‍යාලංකාර විශ්ව විද්‍යාලයේ නිමල් වසන්ත යාපනය සිර ගෙදර ප්‍රහාරයේදී මළ බව මට හැමන්හිල්හීදි දැනගන්න ලැබුනා. ගිය අයට පැය දෙකක් විතර හිර ගෙදර ඇතුලට යා ගන්න බැරි වෙලා. පොලිසිය යුද හමුදාව, නාවික හමුදාව  වට කරලා. මාරසිංහ සහ ඩැනියෙල් ප්‍රනාන්දු බේරුණා. මේ අයට දෙමළ පුළුවං. ඒ නිසා දෙමළ මිනිසුන් අතරට ගිහිල්ලා සැක නොහිතන පරිදි පලා ගියා.

ඩන්ජන් ඇතුලේ හිරකාරයෝ හිටියේ මිහිපිට අපායක වගේ. අංක 3 තමයි තර්ස්ටන් විද්‍යාලයේ ළමාහේවා කියන ශිෂ්‍යාව රදවලා තිබුනේ. එයාට අවුරුදු 17 විතර ඇති. යාපනය සිර ගෙදර ගේන්න පෙර ළමාහේවට පොලීසියෙන් පහර දීලා තිබුනා. පහර කෑම නිසා ළමාහේවා දුර්වල තත්වයේ හිටියේ. නැගිටින්න බැරුව ළමාහේවා වැතිරිලා ඉන්නවා. දොස්තර කෙනෙක් පේන තෙක් මානයක නැහැ. ගාඩ්ලා එන්නේ කෑම දෙන්න විතරයි.

1971 අප්‍රේල් අග හෝ මැයි මුල විතර දවසක ළමාහේවා මැරුණා. සිරකරුවන්ට නොතේරෙන විදිහට ගාඩ්ලා මිනිය අරගෙන ගියා. පසුව ලැබුනු තොරතුරු අනුව කයිට්ස් එලාර නේවි කෑම්ප් එක අසල ළමාහේවාව වලලලා තියනවා.

71 ජුනි විතර වෙන කොට ගුවන් හමුදාවේ රත්නපාල, මරදානේ ජයතිලක, අසෝක ගමගේ එහෙම හැමන්හිල්  ගෙනාවා. හිරගෙදර තිබුනෙ බාල්දි වැසිකිලි. පිටාර ගලන අසූචි සහිත බාල්දි හිරකාරයෝ දෙන්නෙක් නේවි එකේ සෝදිසිය ඇතුව බෝට්ටුවේ ගිහිල්ලා මුහුදට හලනවා. සිර ගෙදර සුද්ද කිරීම බලෙන් සිර කරුවන් ලවා තමයි කර ගත්තේ.

ළමාහේවාගේ මරණය නිසා සිරකරුවන් තුල නොසන්සුන්තාව වැඩි කරා. ගුවන් හමුදාවේ සිරකරුවන් ඒමත් හයියක් වෙන්න ඇති. සිරකරුවන් සන්නිවේදනය කලේ කඩදාසියෙ අඟ=රු වලින් ලියලා ඒ කඩදාසිය කොස්සේ ගහලා. මේ කොස්ස භාවිතා කරලා තමයි ඩන්ජන් ඇරගත්තේ.

සිරකරුවන් තීරණය කළා විරෝධතාවක් දියත් කරන්න. දැනුවත් කිරීම් කෙරුවේ කොස්සේ ගහපු පණිවිඩය හරහා. ඒ අනුව නොවැම්බර් 2 ඩන්ජන් එකේ හිටපු සිරකරුවන් එළිමහනට පැය භාගයකට ගත් අවස්ථාවේදී ඒ අය යළි ඇතුලට ගියේ නැහැ. කට්ටියක් කුස්සියේ වංගෙඩි හා මෝල්ගස් ගෙනල්ලා ඉතිරි වෙලා තිබූ යකඩ දොරවල් අගුල් කඩලා ඒවා ඇතුලේ හිටපු සිරකරුවන් නිදහස් කර ගත්තා.

අගුල් කඩාගෙන ආපු සිරකරුවන් හැමන්හිල්  කඳවුරේ තිබූ බෝ ගස යට වාඩිවී හිරු එළිය, නැවුම් වාතය ආග්‍රහනය කළා. බන්ධනාගාර නිලධාරින් පළා යද්දි මුරට හිටපු නාවික භටයන් තුවක්කු එල්ල කරා සිරකරුවන් දෙසට. ඔවුන් හිතුවේ අපි පළායන්න හදනවා කියලා. මෙහිදි එක් සිරකරුවෙක් නාවික හමුදාව ඇමතුවා. ඔහු කිව්වා අපේ අරමුණ හිරගේ කඩා පලා යන්න නොවේ මුලික මිනිස් අවශ්‍යතාවෙන් එකක් වන හිරු එළිය සඳහා බව.

හැමන්හිල්  බන්ධනාගාරයේ දොරගුළු කැඩීම නිසා බන්ධනාගාර අධිකාරින් පරීක්ෂණ ආරම්භ කළා. යකඩ දොරවල් කඩලා කරපු අලාභය බලන්න විශේෂ කණ්ඩායමක් ආවා. ඒ අතර යාපන දිස්ත්‍රික් විනිසුරු ක්ලැරන්ස් මහත්තයත් හිටියා. පිරිස සිරකරුවන් ඇමතුවේ උස තාප්පය මත සිටයි. පහත සිටි සිරකරුවන් ඔවුන්ට සවන් දුන්නා.

ක්ලැරන්ස් මහත්තයා කිව්වා හිරයේ ඩන්ජ්න්වල යකඩ දොරවල් කඩා කරපු හානිය රුපියල් 26 000 වෙනවා. ඒක සිරකරුවන්ගෙන් අය කර ගන්නවා. කියලා. මේ වෙන කොට හිරකරුවන්ට හොරි හැදිලා ඇඟවල් ඉදිමිලා තිබුනේ. අපි අතර හිටියා මහියංගනේ බස්නායක කියලා සිරකරුවෙක්. ඔහු සරම උස්සලා ලිංගය පෙන්නුවා. මේකෙන් 26.000 ගන්න කියලා. හොරි හැදිලා ඔහුගේ ලිංගය ඉදිමිලා වන වෙලා තිබුනේ. ඊට පස්සේ අලාභ අය කිරීම ගැන කවුරුවත් කථා කළේ නැහැ. අගුල් කඩලා හිරගෙදර ඇතුලේ සිරකරුවන් නිදහසේ හිටියා. බෝ ගහ යට හාන්සිවෙලා ඉන්නවා. වරක් ආරක්ෂක හේතු මත බෝ ගහ කපන්න හැදුවා. සිරකාරයන් ඊට ඉඩ දුන්නේ නැහැ

1972 දි මාව අකරයන්කුලම් කඳවුරට දැම්මා. එහිදි මට විරුද්ධව චෝදනා නොතිබූ නිසා මාව නිදහස් කලා. ඒ අනුව මම යළි විශ්ව විද්‍යාලයට ගියා. මට නිදහස භුක්ති විදින්න පුළුවන් වුනේ මාස 2 යි. යළි මාව අත්අඩංගුවට ගත්තා. ඒක උනේ මෙහෙම. මම විශ්ව විද්‍යාලයේ සිටියදී මාව බලන්න රෝහන විෙජ්වීරගේ සහෝදරයා, ආනන්ද විෙජ්වීර ආවා. මේ කාලයේ රොහණ විෙජ්වීර හිරේ සිට එවපු ලිපි වගයක් සි.අයිඩී. එකට අසු වෙලා තිබුනා. මේ අනුව යළි මාව සි.අයි.ඩී. එකේ උකුසු ඇසට ලක් උනා.

මෙවර මාව වසර 4කට රඳවා ගත්තා බෝගම්බර සිර ගෙදර. මම නිදහස ලැබුවේ 1975 දි. මම මගේ උපාධිය අවසන් කළා. නීතිය හැදෑරුවා. ජීවිතේ අනපේක්ෂිත  ගමනක යෙදුනා.


පියුමසේන, කන්නංගර

පියුමසේන, කන්නංගර බර්ටි රංජිත් සමඟ යාපනය හිර ගෙදර ප්‍රහාරයට සම්බන්ධ වූ අයෙකි. ඔහු මෙසේ පවසයි.

zzමම ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වෙන කොට රැකියා විරහිත තරුණයෙක්. මට ඩ්‍රයිවින් පුළුවං. එස්.ඩී බණ්ඩාරනායක මහත්තයගේ ව්‍යාපාරෙ වැඩට දීලා තිබු අංක 1961 දරණ ෆොක්ස් වැගන් එක මම එලෙව්වා. වරක් සුමාන 2-3 විතර පොඩි අතුල සමඟ වාහනේ බෝම්බ පෙට්ටි ප්‍රවාහනය කලා.

බර්ටි රංජිත් ඉගෙන ගත්තේ හුනුමුල්ල සෙන්ට්‍රල් එකේ. මම හුනුමුල්ල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ. බර්ටි මගේ පාසල් කාලයේ සිටම දන්න මිතුරෙක්. අපි යාපනේ හිරගේ කඩන්න ගියේ අප්‍රේල් ප්‍රහාරයට දින 10
විතර පෙර මාර්තු මාසයේදී. කෝච්චියෙන් බර්ටි. මම, විරසිංහ හෙවත් පසුව කලපු වීරේ ලෙස නම් කල වීරේ, ධර්මසිරි ෆොන්සේකා යාපනයට ගියා. අපි නැවති හිටියේ කන්කසන්තුරේ පාරේ තිබු ගොඩනැගිල්ලක උඩ තට්ටුවේ. ඒකේ සිංහල පංති පවත්වනවා ඒ නිසා අපිට ගැටළුවක් උනේ නැහැ. මමයි වීරෙයි එහෙ තියලා බර්ටි යලි කොළඹ ගියා. යන්නට පෙර යාපනය හිරගෙදරට පහර දීම ගැන මට කරුණු හෙලි කළා.

අප්‍රේල් 3 දා මට මුත්‍රා අමාරුවක් හැදුනා. මට හොඳටම අසනීප වුනා. මමයි වීරෙයි අප්‍රේල් 4දා රෑ කොළඹ ආවා. උදේ වෙන කොට අපි දෙන්නා කොළඹ. අපි දෙන්නා කෙහෙල්ඇල්ලට ගියා. එහිදි විල්සන් ෆොන්සේකා අපිට හමු උනා. අපිව දැක්ක ගමන් විල්සන් කිව්වා ඇයි කොළඹ ආවේ අද රෑ අපි ගහනවා කියලා. ඒ අනුව එදාට (1971 අප්‍රෙAල් 5) දවල් අපි මීරිගම ස්ටේෂමට ගියා යාපනය කෝච්චිය අල්ල ගන්න. අපි මීරිගමින් දවල් 2ට විතර නැග්ගේ රෑ 10ට විතර යාපනයට යන්න පුළුවන් උනා.

අපි කෙළින්ම ගියේ යාපනයේ නාග විහාරය ලඟට. එතන බර්ටි ධර්මසිරි ෆොන්සේකා ඇතුළු 30-40 විතර. අපිව දැක්ක හැටියේම ධර්මසිරි ඇහුවා තොපි කොහේද යකෝ ගියේ කියලා. මං මට වෙච්ච මුත්‍රා අමාරුව ගැන කිව්වා. අපිට යන්න කිව්වා සෙන්ට් පෝල්ස්  පල්ලිය ලඟ කස්ටම් එකේ නිල නිවාස වලට. එහේ නිල නිවසේ හිටියා පියදාස කස්තුරිආරච්චි. එතන චීනච්චට්ටි බෝම්බ තිබුනා. මම ප්‍රථම වතාවට තමයි බෝම්බ දැක්කේ. මෙතෙක් කලේ බෝම්බ පෙට්ටි ප්‍රවාහනය කරන එක. චීනච්චට්ටි බෝම්බ අඹ ගෙඩියක් තරං ඇති. සේවා නූල අගට ගිණිකූරු 3 බැඳලා තිබුනා.

මේ බෝම්බ දැක්ක හැටියම මට පොඩි සැකයක් ආවා මේක වැඩ කරයිද කියලා. අපිට ලැබුණු උපදෙස් තමයි ගිනිකූරු 3 සහිත සේවා නූල පත්තු කරලා ගෙඩිය විසි කරන ගමන් බිම දිගා වෙන එක. කෝටුවකුත් ගෙනිච්චා කටේ ගහ ගන්න. අපි බෝම්බ අරගෙන යළිත් නාග විහාරයට ගියා. ඉන්පසු කොටුව පිට්ටනිය පැත්තට අපි විසිරිලා යන්නට පටන් ගත්තා. කොටුව පිට්ටනියේ පාස්කු සංදර්ශනය. ඒ නිසා අපි බන්ධනාගාරයට පහර දෙන එක ප්‍රමාද කළා. රෑ 12 විතර වෙන කං හිටියත් කානිවල් එක ඉවර වෙන පාටක් නැහැ. බර්ටි තීරණය කලා පහර ආරම්භ කරන්න. බර්ටි සාමාජිකයන් දහයකට විතර කිව්වා බන්ධනාගාරයේ ගේට්ටුව ලඟට යන්න කියලා. එක්කෙනාට බෝම්බ දෙක ගානෙ දුන්නා. නේවි  එකෙන්  ආයුධ අරගෙන තව පිරිසක් එයි කියලත් කිව්වා. නමුත් ඒ පිරිස ආවේ නැහැ.

අපි කොටුවට යන්නට පෙර එලියේ පොලිස්කාරයො 10-15 විතර හිටියා. අපි බෝම්බයක් දමලා ගැහුවම පොලිස්කාරයෝ දිව්වා. ඒ අතර වාරයේ පොලිසිය අපි දෙසට වෙඩි තිබ්බා. අපේ කෙනෙකුට වෙඩි වැදිලා වැටුනා සමහරෙක් පැනලා දිව්වා. බර්ටි කෑ ගැහුවා දුවන්න එපා. ඉදිරියටම යමු කියලා. අපි බන්ධනාගාරයේ පළවන ලී දොර අසලට ගියා. ඒක මහ තඩි ලී දොරක් අඩි 10 විතර උසයි. උළුවස්සේ පොඩි විවරයක් තියනවා. බර්ටි ඒක ඇතුලට ගෙඩියක් දැම්මා. ගෑණු කෑ ගහන්න ගත්තා. එතකොටයි අපි දන්නේ ඒක ගෑණු වාට්ටුව කියලා. බර්ටි කෑ ගහලා කිව්වා යටත් වෙන්න අපි මුළු ලංකාවම අල්ලලා තියෙන්නේ සමහර ගාඩ්ලා යටත් උනා. සමහරු සාමි සාමි කියලා පැනලා දිව්වා.

අපි වහලට නැගලා කොටුව තාප්පයට ගොඩ උනා. ඒක විශාල තාප්පයක්. තාප්පය හරි පළල් පස් හය දෙනෙකුට එක පෙලට ඇවිදගෙන යන්න උනත් පුළුවන්. අපි තාප්පෙටනගින කොට එලියෙ හිටපු පොලිස්කාරයෝ අපිට වෙඩි තිබ්බා. එන පොට හොඳ නෑ වගේ පොලිසිය හමුදාව අපිව වට කරනවා. සමහරු බර්ටිට කිව්වා පැනලා යමු කියලා. බර්ටි කිව්වා බලමු නේවි එකේ කට්ටියක් ආයුධ අරන් එනවා. නමුත් කවුරුවත් ආවේ නැහැ.

මේ අතර ඇට්ලස් බණ්ඩාර එහා පැත්තේ දොර ලඟ කෑගහනවා. අපිට කලින් කියලා තිබ්බේ කාර් එකක් එයි එතකොට විෙජ්වීරව දෙන්න කියලා. ඇට්ලස් තමයි කාර් එකේ ආවේ. ඇට්ලස් දොර ලඟට ඇවිත් කෑ ගැහුවා විෙජ්වීර සහෝදරයා ගත්තාද? අපි නෑ කිව්වා. විෙජ්වීර ගන්නව තියා හිර ගෙදර අහලකටවත් යන්න බැහැ. එතකොට කාර් එකක් යන සද්දේ ඇහුනා. ඇට්ලස් යන්න ගියා. මේ වෙන කොට අළුයම 1ට විතර ඇති.

ප්‍රධාන දොරටුවෙන් පොලිස් ජීප් එකක් ආවා. මේ අතර කයිට්ස් පාරේ වාහන නවත්තලා පොලිසිය කාර් චෙක් කරනවා. පොලිසිය හමුදාව පාරේ මුර. එළියට පැන ගන්න බැරි පාටයි. මම බර්ටිට කිව්වා තාප්පෙන් එළියට පනිමු කියලා එතකොට බර්ටි උත්තර දුන්නා පනින්න බැහැ අපට ලනුවක්වත් නැහැ. මේ වෙලාවේ මම දැක්කා කාලතුවක්කු රිංගවන කටක්. මේක විශාල ගුහාවක් වගේ. තණකොළ වැවිලා නිසා එළියට පේන්නේ නැහැ. මම මේක ඇතුලට ගියා. අපේ අනික් අය කොටුව උඩ ඒ් අයට තුවක්කු නැහැ අතේ තිබ්බේ ගෙඩි විතරයි. නේවි එකෙන් ආයුධ එනවා කියලා තිබුනත් මොනවත් ලැබුනේ නැහැ. ගහපු ගෙඩි පවා පිපුරුනේ නැහැ. පුපුරපු එවා ලොකු හානියක් කළේ නැහැ.

මෙහෙම පැය දෙක තුනක් යන කොට එළිය වැටුනා. මම තාම කුහරයේ හැංගිලා. මට ඇහෙනවා අපේ අයව අත්අඩංගුවට අරගෙන රයිෆල් මිටවල් වලින් පහර දෙන සද්දේ. කොටුව ඇතුලට ගිය කාටවත් එළියට පැනලා යන්න බැරි උනා. මම කුහරය ඇතුලේ 7 දා හිමිදිරිය වෙනකං හැංගිලා හිටියා. මගේ මුත්‍රා අමාරුවත් ප්‍රබල වෙලා. අප්‍රේල් 5 දා සිට ආහාරයක් ඇඟට වැටුනේ නැහැ. මගේ අතේ ආයුධයක්වත් නැහැ. අප්‍රේල් 7දා හිමිදිරියේ මම එළියට ආවා. තාප්පය අඩි 15 විතර උසයි. තාප්පයෙන් පැනලා එළියට යනවා කියන අදහසින් මම තාප්ප ගැට්ට ලඟට බඩගෑවා. තාප්පය අවට පවා මුර. තාප්පය උඩත් සෙබළුන්.

මම බඩගාගෙන යන කොට හමුදාවේ කෙනෙක් මාව දැකලා ්‍ය්කඑ කියලා තුවක්කුව මෑනුවා. මම අත්දෙක උස්සලා යටත් උනා. තව සෙබලෙක් දුවගෙන ඇවිත් රයිෆල් මිටෙන් මට පත බෑවා. මම ඇදගෙන වැටුණා. එතකොට මාව මුලින්ම දැක්ක සෙබලා මට පහර දෙන්න එපා කියලා කෑ ගැහුවා. මගේ ඇඳුම ගලවලා මාව පරීක්ෂා කළා. සෙබලෙක් පල්ලෙහාට පණිවිඩයක් දුන්නා. ටික වෙලාවකින් හමුදාවේ කපිතාන් කෙනෙක් ආවා. මගෙන් නම ගම විස්තර ඇහුවා. ඊට පස්සේ කිව්වා තමුසේව අපිට පොලිසියට දෙන්න වෙනවා පොලිසිය තමුසෙගේ කටු කඩයි. එත් අපිට කරන්න දෙයක් නැහැ කියල.

මාව ගෙනිච්චා යාපනය කොටුවේ තිබූ තාවකාලික හමුදා කාර්යාලයට. මම කපිතාන්ට කිව්වා සර් මම දවස් දෙකක් කෑවේ නැහැ කියලා. මට තේ එකක් ගෙනල්ලා දුන්නා. මම පුටුවෙ වාඩි වෙලා තේ එක බොනකොට යකෝ මූට පුටුත් දීලා කියලා සමහර සෙබළු මට ගහන්න ආවා. පැය භාගයක් විතර යන කොට පොලිසියෙන් ආවා. මාව ජීප් එකට දා ගත්තේ පයින් ගහන ගමන්. පයින් පාරට මාව ජීප් එකට වීසි වුනා. මාව කෙලින්ම ගෙනිච්චේ යාපනය පොලිසියට.

පොලිසියෙදි මගෙන් ප්‍රශ්න කළා. ආවේ කා එක්කද? මම කිව්වා බොරු නමක්, පෙරේරා කියන නායකයා එක්ක යාපනේ ආවා. එතකොට ඇහුවා තමා එක්ක තව කවුද ආවේ. මම මොහොතක් කල්පනා කරා. අපි යාපනය කොටුව ඇතුලට එන්න හදන කොට වෙඩි පහර වැදිලා වැටුනේ විරසිංහ බව මට හිතුනා ඒ නිසා මම වීරෙගේ නම කිව්වා.

වීරේ ඉඳලා තියෙන්නේ කොටුව එළියේ. බොක්කුවක් යට හැංගිලා ඉඳලා උදේ කලපුවට පැනලා පීනනකොට බෝට්ටු වලින් ගිහිල්ලා වීරේව අත්අඩංගුවට අරන් තියනවා. මම හිතුවේ වීරේ මැරිලා කියලා. පොලිසිය මට කිව්වා උඹත් එක්ක ආව අය මෙතන ඉන්නවනං කියපන් කියලා. මාව ගෙනිච්චා පොලිස් කූඩුව ලඟට. එතන එක පොදියට 30 විතර හිටියා. ප්‍රහාරයට පෙර අත්අඩංගුවට ගත් අයත් එතන හිටියා.

සිරිපාල අබේගුණවර්ධන යාපනය පොලිසියට ගහන්න ඇවිල්ලා හිටියේ පිලියන්දල සෙන්ට්‍රල් එකේ ශිෂ්‍ය පිරිසක් එක්ක. ඩැනියෙල් තමයි ඒක සංවිධානය කරලා තියෙන්නේ. බස් එක සිංහල විද්‍යාලයේ නවත්තලා හවස මේ අය පොලිසියට ගහන්න ගියේ. නමුත් ඇටෑක් එක හරි ගියේ නැහැ. මේ අය යළි සිංහල විද්‍යාලය ලඟට ඇවිල්ලා බස් එකේ කොළඹ යන්න උත්සාහ කරලා. ඊබට් සිල්වා බස් එකේ ඩ්‍රයිවර් පාරේ කලබලය නිසා වාහනය ගන්න බැහැ කියලා. එතකොට සිරිපාල අබේගුණවර්ධන
මම එලවනවා කියලා සුක්කානම ගත්තා. සිරිපාල හිටපු බස් රියැදුරෙක්. බස් එක පාරට දාන්නවත් ලැබුනේ නැහැ පොලිසිය මුළු බස්එකම අත්අඩංගුවට ගත්තා.

රංගල විමලවංශ සිවුර ගලවලා වීරසිංහ නමින් ගිය කෙනෙක්. මෙයා තව පස් දෙනෙක් එක්ක ගියා කරෙයිනගර් කෑම්ප් එක ලඟට. ඔවුන්ට කියලා තිබ්බා කඳවුරේ නේවිකාරයන්ට නිදි පෙති දීලා ඒ අය ගොරව ගොරවා නිදි. කඳවුරේ ලයිට් කපලා තියෙන්නේ. කඳවුර ලඟට ගියාහම ආයුධ දෙයි කියලා. මේ අය කරෙයිනගර් කඳවුර ලඟට යනකොට කිසි වෙනසක් නැහැ. ගාඩ්ලා මුර. කඳවුරේ ලයිට් පත්තුවෙනවා. ඒ අය යළි හැරිලා එනකොට අත්අඩංගුවට පත් වෙලා.

විරසිංහ හෙවත් කළපු වීරේ මලා කියලා මට හිතුනට වීරෙත් කූඩුවේ හිටියා. මම දිගටම කිව්වා මම ආවේ පෙරේරා එක්ක කියලා. පොලිසිය මට ගහනවා යකෝ කොයි පෙරේරද? පෙරේරලා සිල්වලා විතරද බොල කියලා. මේ අතර මට ඇහුනා කඩවත ප්‍රහාරයේදී මිල්ටන් මල බව. මම එතකොට කිව්වා මිල්ටන් තමයි මාව යාපනේට ගෙනාවේ කියලා.

පොලිසියේදී අපිට හොඳටම ගැහුවා. ඒ.එස්.පී. සුන්දරලිංගම් මහත්තයා ඇවිල්ලා පහර දෙන එක නැවැත්තුවා. හවස අපිට වෙනිවැල්ගැට තම්බලා දෙන්න කියලා නියම කරා. ඊට පස්සේ අපිව දැම්මා යාපනේ හිර ගෙදර. තලගල කියලා ගාඩ් කෙනෙක් ආවා. මිනිහා තමයි විෙජ්වීරගේ සෙල් එක මුර කළේ. තලගල මට තුවක්කුව වැනුවා. වෙඩි තියන්න වගේ. සමහරු ඇහුවා තොපි හිරගේ කඩන්න ආවා නේද බොල කියලා. යාපනේ හිර ගෙදර දවස් 5-6 විතර අපිව තියාගෙන ඉඳලා. හැමන්හිල්  වලට ගෙනිච්චා.

හැමන්හිල්   දූපතට යන්න කරෙයිනගර් කෑම්ප් එකට අපිව ගෙනියන කොට නේවිකාරයෝ අපිට බනිනවා. තොපි අපේ මිනිස්සු මැරුවා නේද යනාදී වශයෙන්. නේවි එකේ තිලකරත්න ගාඩ්ලට වෙඩි තියලා නාවික හමුදා කදවුරෙන් ආයුධ අරගෙන ජීප් එකේ එනකොට මගදී වෙඩි කාල මැරුණා. ඒ නිසා නාවිකයන් අපිට පෙන්නුවේ රළු මුහුණු.

බෝට්ටුවෙන් අපිව හැමන්හිල්   සිරකඳවුරට ගෙනාවා. එම ප්‍රහාරයෙන් පසු මුල් වතාවට බර්ටි මුණ ගැහෙන්නේ හැමන්හිල වලදි. බර්ටි දැක්ක හැටියෙ මම ඇහුවා අපිට මොකද උනේ කියලා. බර්ටි කිව්වා අපේ ප්ලෑන් එක ක්‍රියාත්මක උනේ නැහැ. පණිවිඩ හරියට එහෙ මෙහෙ ගිහිල්ලා නැහැ කියලා. යාපනේ සිරගෙදර ප්‍රහාරයේදී සමහරු මඟ ඇරියා. සමහරු හැංගුනා.

හැමන්හිල් වල අපි එක්ක 60 විතර හිටියා. තුවාල කාරයෝ දෙන්නෙක් විතර හිටි බව මතකයි. හැමන්හිල් වල හිටි අය තමයි දෙහිවල උපාලි, මහරගම තිස්ස ගාමිනි, භද්දිය සාදු, කොටවිල දේවසිරි හිමි, මයිකල් අමරසේකර, ඇටිලස් බණ්ඩාර, ළමාහේවා මහරගම, සිරා හෙවත් බාල්දි සිරා ඩ්‍රැයිවර් කොතලාවල, පේරලන්දේ රෙක්සි, මහරගම රොද්‍රිගු, පිලියන්දල සෙන්ට්‍රල් එකේ අනුර රත්නායක, දුනුගල ගුණරත්න, විෙජ්වීර සහ අම්පාරේ අත්අඩංගුවට ගත් සිරිල් වඩුතන්ත්‍රි හෙවත් ලාල් සෝමසිරි, කැලණියේ ෂෙල්ටන්, ගම්පහ පරාක්‍රම, ටෙක් එකේ අබේසිරි, ටෙක් එකේ සරත් කුමාර, මොරටුවේ තිසේරා, අම්බලන්ගොඩ සැම්සන් සිරිපාල, මොරටුවේ ශ්‍රී ලාල්, අම්බලන්ගොඩ තිලකසිරි, පිලියන්දල ලොකුගේ, අනුරාධපුරයෙ බබානිස්, ගම්පහ එස්.ඩී. හෙවත් සෝමරත්න
කළුආරච්චි, අනුරාධපුරයේ සුසිල් ගල්ගමුව, වවුනියාවේ පියරත්න, කේ.ඒ. සිරිසේන හෙවත් යකා. කුලියාපිටියේ රංජිත්, කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවෙ වැඩ කළ පානදුර සිල්වා සමහර අයගේ නම් මතක නැහැ.

අපි එක පොදියට ඩන්ජන් ඇතුලේ. සී.අයි.ඩී එක ආවා. මගෙන් කට උත්තර ගන්න. මම කිව්වේ මිල්ටන් මාව යාපනයට ගෙනාවා කියලයි. එතකොට ඇහුවා කවුද බොල මේ පෙරේරා. මම කිව්වා එයා මැරෙන්න ඇති කියලා.

හැමන්හිල් වලට ගුවන් හමුදාවෙ රත්නපාල සමඟ තව 6 දෙනෙක් ආවා. එයාර්ෆෝස් ඩයස්, සිල්වා ඒ අතර හිටියා. අපි හිර ගෙදර අගුල් කඩලා ආහාර වර්ජනයක් කලා. උපවාසයට පෙර අපි පාන් අරගෙන වේලලා හංගලා තිබ්බා. ඒවා හොරෙන් කෑවා. හිරගෙදර උද්ඝෝෂණ නිසා බර්ටි, මම, නාරාහේන්පිට චන්දරේට, බාල්දි සිරාට, අබේසිරිට එහෙම ගහලා යාපනේ සිරගෙදරට ගෙනිච්චා. අපිව බේස්මන්ට් සෙල් වල දාලා දින 20 වහලා තිබ්බා.

යාපනය සිර ගෙදරදි විෙජ්වීර හා බර්ටි අතර යම් මතභේද ඇති උනා. විෙජ්වීරව බේරගන්න අපේ කෙනෙක් වහලෙන් ගිහිල්ලා කථා කරත් විෙජ්වීර ආවේ නෑ කියන කථාව මම පිළිගන්නේ නැහැ. මම එදා බන්ධනාගාර කොටුවෙ හිටියා. අපට හිර ගෙදර ළඟට යන්න පවා අපහසු තත්වයක් තිබුනේ. අපි විෙජ්වීර රඳවා හිටපු ගොඩනැගිල්ලට මීටර් 20-25 ලඟට යන්න ඇති. නමුත් රෑ නිසා සිරකරුවන් හිටියේ ඇතුලේ. දකින්න විදිහක් නෑ. මම කොටුවෙ කුහරයට ගිහිල්ලා සැඟවෙන තෙක් මම දැක්කේ ඔය විස්තර. මමත් සැඟඋනාට පස්සේ බර්ටි තව ලඟට ගියාද දන්නේ නැහැ.

හැමන්හිල් වලින් පසු මාව යැව්වා බෝගම්බරට මම හිටියේ ටේලර් පාටියේ. මාස 8 විතර එහෙ ඉඳලා ගෙනිච්චා පල්ලෙ කැලේ එළිමහන් සිර කඳවුරට. එහෙ බර්ටිත් හිටියා. අපි පනින්න සැලසුම් කළා. බර්ටි පැන්නා. මාව යළි බෝගම්බර ගෙනාවා. මේ කාලයේ මහිංයගනේ අළුත්පාර ගාව රස්කින් ප්‍රනාන්දු වොලා්නා මුදලාලිට අයිති ඉඩමක හිර කඳවුරක් ගැහුවා. මෙතන 300 විතර ගිහින් දැම්මා. මාවත් ගෙනිච්චා.

නඩුවේදි මට අවුරුදු 2 සිර ද~ුවමක් ලැබුනා දඩුවම් කාලේ මම හිටියේ බෝගම්බර හා යාපනේ හිර ගෙවල් වල. මම නිදහස් උනේ 1975 දි. කොළඹ නගර සභාවෙ වැඩ කළා දැන් විශ්‍රාමිකයි.

බර්ටි දැන් ඉන්නේ ජර්මනියේ. ලංකාවට එනකොට අනිවාර්යයෙන්ම මාව බලන්න එනවා. බර්ටිගේ අවුරුදු 50 පිරිමේ උපන්දිනය වාද්දුවේ හෝටලයක තිබ්බා. ඒකට මටත් ආරාධනා කෙරුවා. පාටියේදි සේන කන්නංගරව මට මුණ ගැසුනා. සේන මටයි බර්ටිටයි කොක්ක ගහපු කෙනා. සේන කන්නංගර අපිව ව්‍යාපාරයට බඳවා ගන්න කොට මම හිටියේ රැකියාවක් නැතිව ගෙදර. බර්ටි තාත්තගේ තෙල් බිස්නස් එකට උදව් කරනවා. සේන එදා වාද්දුවේ පැවති උපන් දින උත්සවයේදි බර්ටිට කිව්වා මම උඹට කොක්ක ගැහුවෙ නැත්තං උඹ තාම තෙල් විකුණනවා
කියලා. අපි ඔක්කොටම ඒකට හිනා ගියා.

මාබෝලේ රෙක්සි

රෙක්සි හයසින්ස් වසන්ත ප්‍රනාන්දු ව්‍යාපාරයේ වැඩ කරගෙන ගියේ චමින්ද නමිනි. පසු කාලයක ඔහු හැඳින්වූයේ මාබෝලේ රෙක්සි නමිනි. සිරගෙදරදි ඔහු වසන්ත ප්‍රනාන්දු විය. විවිධ නම් නිසා රහස් පොලිසිය ද ව්‍යාකූළත්වයට පත්ව කැරැල්ලේදි ඔහු මිය ගිය බවට කාලයක් විශ්වාස කල බව පැවසේ. වර්තමානයේ වත්තල ප්‍රදේශයේ නාගරික මන්ත්‍රිවරයෙකු ලෙස කටයුතු කරන ඔහු දශක තුනකටත් වඩා එපිට ගිය ඉතිහාසය පවසන්නේ මේ අයුරිනි.

zමම ඉපදුනේ 1949 වසරේ. උත්පත්තියෙන් මම කතෝලිකයෙක්. සාමාන්‍ය පෙළ මාබෝලේ සාන්ත මරියා විද්‍යාලයෙන් කරලා උසස් පෙළ හදාරන්න කරුණාරත්න බෞද්ධ මහ විද්‍යාලයට ගියා. කුඩා කාලයේ සිටම මම කඩවත මිල්ටන්ගේ යාළුවෙක්. මිල්ටන් මට වඩා වැඩිමල් නමුත් ඒක අපේ මිත්‍රවයට බාධාවක් උනේ නැහැ. මිල්ටන් මාව ෂන්මුගදාසන්ගේ චීන පිලේ කාර්යාලයට ගෙනිච්චේ 1963 දි. එතකොට මට වයස අවුරුදු 14යි.

මම මුලින්ම විෙජ්වීර දැක්කේ 1964 දි මාබෝලේ වෙල්මුල්ල වෙල් යායෙදි. එතකොට මම වයස 15ක ශිෂ්‍යයෙක්. මේ කාලේ විෙජ්වීර හා මිල්ටන් දේශපාලන මිතුරන්. මිල්ටන් කුඩා කාලයේ සිටම දරිද්‍රිතාවය නිසා දුක් වින්ද කෙනෙක්. පියා කුඩා කාලයේදිම මැරුණා. ගෑණු සහෝදරියෝ 3 හිටියා. මිල්ටන් තමයි පවුලේ එකම පිරිමියා. ඔහුගේ නම එම්. මිල්ටන් ප්‍රනාන්දු. මිල්ටන්ගේ අමම්ා මිල්ටන්ට ඉතා ආදරෙයි.
මිල්ටන් නිහතමානි සාධාරණය ගැන සිතපු කෙනෙක්. ලාම්පු කුප්පිය තියාගෙන මිල්ටන් ගෙදර පොත් කියවන ආකාරය අදත් මගේ මතකයේ තියනවා. මිල්ටන්ට හොඳ දේශපාලන දැනුමක් තිබුනා. ඔහු නිතරම කිව්වේ මම සියල්ලන්ගේම ගෝලයා වෙන්න කැමතියි කියලා.

මට සිංහල ඉගැන්නුවේ අඹන්වැල්ලේ පඥ්ඥාසේකර හාමුදුරුවෝ. මම පොලිස් අත්අඩංගුවට පත් උනා කියලා හාමුදුරුවො හරියට දුක් වෙලා තියනවා. පස්සේ කාලයක හාමුදුරුවෝ මල්වතු පාර්ශවයේ නායක භික්ෂුවක් ලෙසට මහනුවරට වැඩම කලා. එහිදිත් චේගුවේරා එකට අහු වෙච්ච ළමයා කියලා මම ගැන නිතර කථා කලාලූ. 2008 දි මම හාමුදුරුවෝ බැහැ දකින්න ගියා. ඒත් හාමුදුරුවෝ වයසයි. මාව අදුරගන්න බැරි උනා.

විෙජ්වීර හා ලොකු අතුල අතර අර්බුධයේදි මිල්ටන් ලොකු අතුලගේ පිලට දාපු එක මට අදත් ගැටළුවක්. 1971 මුල පියතිලක මට කිව්වා පක්ෂයේ අභ්‍යන්තර ප්‍රතිගාමින් ඉන්නවා ලොකු අතුල, කුමානායක නම් ආදි වශයෙන් තව හය හතක්. පස්සේ කිව්වා. ඔයාගේ හිතවතා වෙච්ච මිල්ටනුත් එතෙන්ට තමයි දාන්න වෙන්නේ. විප්ලවේ ජයග්‍රහණයෙන් පසු මේ අය අයින් කරන්න වෙනවා.

මේ කාලයේදි මම විද්‍යෝදය කැම්පස් එකේ සංඝාවාසයේ අංක 35 දරණ කාමරයේ නැවතිලා හිටියේ පක්ෂෙ වැඩ වලට. උසස් පෙළ හදාරපු ගමන් තමයි මම 1970 දි පූර්ණකාලිනයෙකු වන්නේ. ඉන් පස්සේ දිගටම වගේ වැඩ වලට විද්‍යෝදය විශ්ව විද්‍යාලයේ සංඝාවාසයේ හිටියා. මේ කාලයේ මහින්ද විෙජ්සේකරට විශ්ව විද්‍යාලය ඇතුලේ බලයක් තිබුනා. මහින්ද තමයි අපට කාමර පහසුකම් ලබා දුන්නේ. ඒත් ව්‍යාපාරය මහින්ද විෙජ්සේකරව උපකරණයක් හැටියට පමණක් භාවිතා කරන්න කියලා දැනුම් දීලා තිබුනා. මහින්ද ඒ බව දැන ගත්තේ මහ නඩුවේදි.

සංඝාවාසයේ ඉන්න කොට මම මිණිපේ සෝභිතත් දැන හිටියා. මිනිපේ සෝභිතගේ කට උත්තරයේ මම ගැන සඳහන් වෙන්නේ විශ්ව විද්‍යාල ශීෂ්‍යයෙක් හැටියට. ඒත් කවදාවත් මම විශ්ව විදයාල ශිෂ්‍යයෙක් වෙලා හිටියේ නැහැ. ඒ නිසා පොලිසිය ව්‍යාකූල උනා.

මම සංඝාරාමයේ අංක 35 කාමරයේ නැවතිලා හිටියා. ඒ කාමරේට එන්න හැකියාව තිබ්බේ මටයි නායකයන්ටයි විතරයි. මම ඒ කාමරේ බෝම්බ හදලා රහසිගතව පැක් කරලා තිබ්බා. ශිෂ්‍ය අංශයේ මම හිටපු නිසා පියතිලක පියසිරි කුලරත්න එක්ක කිට්ටුවෙන් වැඩ කෙරුවා.

1971 මාර්තු 23 හෝ 24 වගේ දවසක මට නියම කෙරුනා යාපනය බන්ධනාගාරය කඩා රෝහණ විෙජ්වීර බේරා ගෙන බෝට්ටුවකින් මුහුදු මාර්ගය හරහා ගේන්න පුලූවන්ද කියන එක අධ්‍යයනය කරන්න යාපනයට යන්න. මේකට නියෝගය දුන්නේ පියතිලක.

මම මහේන්ද්‍ර කියන සාමාජිකයා එක්ක රෑ කෝච්චියේ මන්නාරමට ගියා. අපි බැස්සේ මඩු ස්ටේෂන් එකේ. එතකොට උදේ වෙලා. කෙලින්ම ගියා මුරුක්කන් පල්ලියේ ජයසීලන් පියතුමා මුණ ගැහෙන්න. මගේ ලඟ ලියුමක් තිබුනා ෆාදර් ලීනස් ජයතිලක දීපු. පල්ලියේදි අපිට උදේ කෑම දුන්නා ඉඳි ආප්ප හා අඹ මාළුවක්. උදේ කෑම කාලා මම මහේන්ද්‍රන් එක්ක මන්නාරම් ජැටියට ගියා. අපි ඇෙඟව්වෙ අපි විශ්ව විදයාල ශිෂ්‍යයෝ හැටියට. විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යයනයක් කරන්න ආපු බවයි අපි හැම තැනකදිම කිව්වේ.

මන්නාරමේ සිට යාපනයට බෝට්ටුවේ යන්න පුළුවන්ද කියලා මාළුකාරයෙකුගෙන් ඇහුවා. තමන්ගේ බෝට්ටුවේ ගෙනියන්න රු 400ක් අපෙන් ඉල්ලූවා. ඒත් බෝට්ටුව දෙන්න පුළුවන් ඉරිදා දවස් වලට විතර බව ධීවරයා අපට කියා සිටියා. මට අවශ්‍ය කරා ප්‍රදේශය ගැන අධ්‍යයනය කරන්න. අපි බස් එකේ යාපනයට ගියා ඒ 33 මාර්ගය ඔස්සේ. මේ පාර බොහෝ විට වෙරළට සමාන්තරව යනවා. සමහර විට මුහුද පේන්නේ නෑ. මම මේ පාරේ තිබූ බෝක්කු පාලම් සටහන් කර ගත්තා. මගේ ගෝලයා මහේන්ද්‍ර කංකෙදිරි ගානවා කොළඹ යං කොළඹ යං කියලා. මට මහා වදයක් උනා මිනිහා එක්ක ආපු ගමන.

අපි දවල් 2 විතර වෙන කොට යාපනයට ගියා. කෙලින්ම ගියේ යාපනය කොටුවට. යාපනය කොටුව නරඹන්නෙක් ලෙස කොටුව වටේට ඇවිද්දා. හවස් වෙලා යාපනය දුම්රිය පලට ඇවිත් රෑ කෝච්චියේ කොළඹ ආවා. මම විද්‍යෝදයට ඇවිත් පියතිලක මුණ ගැසුනා මහේන්ද්‍රගේ නාහෙන් ඇඬිල්ල නිසා හරියට වැඩේ කර ගන්න බැරි බව කිව්වහම මට යළිත් වරක් තනියෙන් යාපනේ යන්න නියම උනා.

1971 මාර්තු 27 යළිත් මම මන්නාරමට ගියා. මන්නාරමේ සිට සැතපුම් 69 පයින්ම යාපනය දක්වා ගියා. රෑ දෙකක් පමණ පාරේ ගත කළා මතකයි. මගේ ලඟ රු 200 විතර තිබ්බා. කෑවේ කඩ වලින්. කිලාලි කලපුවෙන් එතෙර උනේ පාලං පාරුවකින් මේ දිගු ගමනේ මම සියළුම වැදගත් ස්ථාන සටහන් කර ගත්තා. යාපනේට ගිහිල්ලා කෝච්චියේ යළි කොළඹ ආවා. විද්‍යෝදයට ඇවිත් සංඝාරාමයේදි පියතිලක මුණ ගැසුනා. පියතිලක මගෙන් විස්තර අහන්නත් කලින්ම කිව්වා සහෝදරයා දැන් නා ගන්න. මම දවස් දෙක තුනක් නෑමක් නැතිව එකම ඇඳුම පිටින් හිටියේ. මට මගේ දාඩිය ගද දැනෙන්න ගත්තා. ඉක්මනට ගිහින් නා ගත්තා.

මම මහන්සිවෙලා ගෙනාපු විස්තර පියතිලක බැළුවෙ නැහැ. මට පසුව තේරුනා මාව යාපනේ යැව්වේ මාව සංඝාරාමයෙන් දින කිහිපයක් පිට කරලා තියන්න නිසා බව. නමුත් ඒක මට ඒ කාලයේ එකවරම තේරුම් ගියේ නැහැ. නැවත වරක් මට යාපනයට යන්න වෙනවා 1971 අප්‍රේල් 4. මට රෑ කෝච්චියේ යාපනයට යන්න කියලා පියතිලක කිව්වා. මට කිව්වේ ඉස්සරහම තියන කෝච්චි පෙට්ටියට යන්න එතන අපේ අය ඉඳිය කියලා. මම දැනගෙන හිටියා යාපනය හිර ගෙදර ප්‍රහාරයට තමයි අපිව යවන්නේ කියලා. නමුත් සමහරු ඒක දැන ගත්තේ යාපනයට ගිය පසුවයි.

පියතිලකගේ උපදෙස් අනුව මම ඉස්සරහම කෝච්චි පෙට්ටියට ගියා. එතන දෙහිවල උපාලි ඇතුළු 27 විතර හිටියා. සමහරු මම අඳුනන්නේ නැති අය. යාපනයට 500ක් ගේන්න කිව්වට ගියේ 83- 90 විතර. තව කට්ටියක් ඊබට් සිල්වා බස් එකක ගියා.

අපි යාපනයට යනකොට උදේ 4ට විතර ඇති. කෙලින්ම ගියා යාපනයේ නාග විහාරයට. දවල් වෙන කොට තවත් කණ්ඩායමක් ආවා නාග විහාරයට. මට යාපනේ ස්ටේෂමට යන්න උනා ඒ අය ගන්න. දවල් ආපු කණ්ඩායම අත බෝම්බ එවා තිබුනා. අපේ කණ්ඩායම ආවේ ආයුධ මොකුත් නැතිව. දවල් වෙලා කෝච්චියේ ආපු අය අත චීනට්ටච්චි බෝම්බ 200ක් විතර තිබුනා. මේ අය යාපනේ ගේන්න බෝම්බ – හදලා.
මම එක බෝම්බයක් පරීක්ෂා කළා. පුපුරන ද්‍රව්‍ය පිරෙන්න කිටි කිටියේ තද වෙලා නැහැ. කොලිටි එක මදි. මම බර්ටි රංජිත්ට කිව්වා මේවා පුපුරන එකක් නැහැ කියලා. බර්ටි මාව පසෙකට අරගෙන ගිහිල්ලා කිව්වා මිනිස්සුන්ව අධෛර්යමත් කරන්න එපා යනුවෙන්.

මම බෝම්බ නවාතැනට ගෙනියලා පුපුරන ද්‍රව්‍ය නැවත පැක් කරා සමහර බෝම්බ වල. කස්ටම් පියදාස කළුතෙල්, දියතාර හා පෙට්‍රල් දෙන්නං කියලා තිබ්බ නිසා පෙට්‍රල් බෝම්බ හදන්න අලියා බීම බෝතල් ගෙන්නුවා. විශ්ව විද්‍යාල වලින් ආපු සාමාජිකයෝ රුපියල් 500 ලෝන් එක අරගෙන ඇවිත් හිටියේ ඒ නිසා හැමෝම අත වගේ සල්ලි තිබුනා.
බීම බෝතල් 24 විතර අරගෙන පුළුවන් තරමක් බීලා ඉතිරිය කානු වලට හැළුවා. මේවා වල පෙට්‍රල් පුරවලා මෝලටොව් හදන්න නියම කෙරුවා. ඒත් ප්‍රහාරයේදි එක පෙට්‍රල් බෝම්බයක් වත් ලැබිලා නැහැ.

මේ අතරේ මංජු මට කිව්වා රංගල, කොතලාවල, එස්. ඩී. සෝමරත්න කළු ආරච්චි, දෙහිවල උපාලි එක්ක කරෙයිනගර් නාවික බේස් එක අසලට යන්න එතෙන්ට නේවි එකේ තිලකරත්න වෙපන් අරගෙන එනවා. එතකොට මම උත්තර දුන්නා මට නියමිතව තියෙන්නෙ ඊ2 සෙක්ෂන් එකේ 8 මැදිරියේ ඉන්න විෙජ්වීර සහෝදරයාව බන්ධනාගාරය දොරටුව කඩලා ගන්න. විෙජ්වීර සහෝදරයාට ඕනම රැයක මාව අඳුර ගන්න පුළුවන් මම බන්ධනාගාර ඇටෑක් එකෙ ්ඉන්නම ඕන කියලා. ඒත්
මංජු කිව්වා අපිට තිලකරත්න ගේන ආයුධ වැදගත් ඒ නිසා ඉක්මනට එතෙන්ට යන්න කියලා.

මේ අනුව 1971 අප්‍රේල් 5දා රෑ 9ට විතර කරෙයිනගර් නාවික කඳවුරට යන ඩබල් ඩෙකර් බස් එකක නැග්ගා. ඒත් බස් එක යන පාටක් නැහැ. ඒ පාර අපි බස් එකෙන් බැස්සා. ගත්තා ටැක්සියක්. අපි හිටපු තැන ඉඳලා කරෙයිනගර් බේස් එකට හැතැම්ම 14 විතර ඇති. අපි ටැක්සිකාරයට ඇගෙව්වා අපි නැවියන් බව. හැකි ඉක්මනින් කෑම්ප් එක ලඟට යන්න කියලා දැනුම් දුන්නා. ටැක්සි රියැදුරා වාහනය එලෙව්වේ හයියෙන්. විනාඩි 15-20 විතර අවශ්‍ය තැනට ගියා. ගාස්තුව ගෙවලා ටැක්සිය පිටත් කළා.

එදා හඳ පායපු දවසක්. අපි තල් ගස් වලට මුවා වෙලා කෑම්ප් එක අසලට ගියා. මම  එස්. ඩී. සෝමරත්න හා කොතලාවල කෑම්ප් එකේ බැරියර් එක ආසන්නයේ අනික් අය මීටර් 3ක් විතර පසුපස. අපි තල් ගස් වලට මුවා වෙලා නිසා කවුරුත් දැක්කේ නැහැ. අපි බලාගෙන හිටියත් තිලකරත්න ආවෙ නැහැ. කඳවුරේ කිසිම වෙනසක් නැහැ. අපි හිතුවේ නිදිපෙති කෑමට දාලා නැවියන් නිදි ඇති දැන් තිලකරත්න ආයුධ අරගෙන එයි කියලා. කඳවුර හොඳට ක්‍රියාත්මකයි. නැවියන් මුර ආයුධ පිටින්.

අපි ලඟ තිබ්බේ චීනට්ටච්චි බෝම්බ 6යි. එස්.ඩී. ලඟ පිහි තලයක් තිබුනා. මේ ආයුධවලින් නාවික කඳවුර යටත් කරලා ආයුධ ගන්නේ කොහොමද? තිලකරත්න අපිට කණුවක් තිබ්බා කියලා තිලකරත්නට හිතෙන් බැන බැන යාපනේ බන්ධනාගාර ප්‍රහාරයට සම්බන්ධ වෙන්න අපි යළිත් යාපනය පැත්තට දුවගෙන ගියා. ඒ යන කොට කාර් එකක් ආවා. අපි අත් දාලා වාහනය නැවැත්තුවා. වාහනයේ ද්‍රවිඩ මිනිහෙක් ඉන්නවා. හොර බඩු අදින වාහනයක් වගේ.

මිනිහා අපිව දැම්මා කෝවිලක් ලඟට. දැන් වෙලාව උදේ 2.30 විතර ඇති. යාපනේ යන්න විදිහක් නැහැ. උදේ බස් එකක් ආවා අපි එකේ නැග්ගා. අපි එකට බෝම්බ එක්ක යන එක පරිස්සම් මදි නිසා අපි වෙන් වෙන්ව අතර මග බැස්සා. මම ස්ටෑන්ඩ් එක දක්වා ගියා.

නගරය ඇවිස්සිලා පොලිසිය හමුදාව මුර. මට දිව ගිලෙන්න තරමට පිපාසේ. මම කඩයක් දෙසට ගියා වතුර බොන්න. මාව දැකපු පොලිස්කාරයෙක් දෙමළෙන් ඇහුවා හිටියේ කොහේද? මම ඒක ඇහුනේ නෑ වගේ කඩේ ඇතුලට ගියා. යළිත් මගෙන් ඇහුවා. මම සිංහලෙන් උත්තර දුන්නා. එක පාරටම මට ඩෝං ගාලා රයිෆලෙන් ගැහුවා. මම බිම ඇදගෙන වැටුනා. එතකොට වටේ හිටපු හමුදා සෙබලූන් පොලිසිය මාව වට කරා. මගේ ඇදුම් ගලවලා නිරුවත් කළා. මම ලඟ තිබ්බේ ටෝච් එකක් විතරයි. ඒක විසි කරන්න කියලා රයිෆල් අමෝරලා කෑ ගැහුවා. මම ටෝච් එක විසි කරා. මට අතින් පයින් පහර දීලා නිරුවතින් බස් ස්ටෑන්ඩ් එක වටේ ගෙනියනවා. දැන් එළිය වැටිලා මිනිස්සු ටවුන් එකේ. මිනිස්සු ගෑනු පාර දෙපසට රොක් වෙලා මාව ගෙනයන අයුරු බලනවා.

මට ඇහෙනවා දෙමළ අම්මලා ආ~වනේ පාවන් සින්න පොඩියන් -(පවු පොඩි කොල්ලෙක්) කියලා දුක් වෙනවා. මේ සිද්ධිය මට ජීවිතය තියන තුරා අමතක වෙන්නේ නෑ. 1983 ජාතිවාදී කෝලහලයේදී මම දෙමළ මිනිසුන් බේරා ගත්තා. මට එදත් මේ වචන හිතේ රැදිලා තිබුනා.

මාව බස් ස්ටෑන්ඩ් එක වටේ ගෙනියලා දැම්මා ලංගම චෙකර්ලා ඉන්න පොඩි දැල් කූඩුවට. දෙමළ පොලිස්කාරයෝ වගයක් තොපි අපේ පොලිසියට ගැහුවා නේ කියලා රයිෆල් මිටෙන් මගේ දකුනු උරපත්තට ගැහුවා. එතකොට මට තේරුනා මංජුලා යාපනය පොලිසියටත් ගහලා බව.

මට දෙමළ පොලිස්කාරයෙක් පහර දෙන බව දුටු සිංහල යුද හමුදා භටයන් ඒක නැවැත්තුවා. ඊට පස්සේ ඔවුන් මට පහර දුන්නා තෝ දෙමළුන්ගෙනුත් ගුටි කනවා නේද කියලා. මගෙන් ඇහුවා උඹ කාත් එක්කද ආවේ? මට ඔළුවට ආවා සින්දු කියන සුසිල් ප්‍රේමරත්නගේ නම. මම කිව්වා සුසිල් එක්කයි ප්‍රේමරත්න එක්කයි කියලා. එතකොටම පොලිසියෙන් කොතලාවලයි, එස්. ඩී. සෝමරත්නයි අල්ලගෙන එනවා. ඒ පාර ඇහුවා මේ උන් දෙන්නද? මම ඔලූවෙන් නෑ කිව්වා. ඒ පාර පයින් ඇන්නා කටින් කියපිය කියලා. මම නෑ කිව්වා.

අපිව අරගෙන ගියා යාපනය පොලිසියට. අපි යන කොට බර්ටි රංජිත්. භද්දිය, කොටවිල දේවසිරි, කරාටේ සැම්සන්, සිරිපාල අයියා ඔක්කෝම කූඩුවේ. යාපනය පොලිසියේදි අපිට ගැහුවා නැතිවෙන්න. මැරෙන්නමයි
ගැහුවෙ. හොඳ වෙලාවට එස්.පී. සුන්දරලිංගම් මහත්තයා ආපු නිසා අපිව බේරුනා. සුන්දරලිංගම් මහත්තයා පහර දීම නවත්තලා තැලිලා තුවාල වෙලා හිටපු අපිට වෙනිවැල්ගැට දෙන්න නියම කරා. ඒ පාර වෙනිවැල්ගැට තම්බලා ටින් කිරි ටින් වලට දාලා උනු උනුවේම අපෙ කටවල් වලට හැළුවා.

සෙල් එකේදි මම දැනගත්තා ප්‍රහාර අසාර්ථක වූ බව. බර්ටි රංජිත් එක්ක යාපනේ හිරගෙදර ප්‍රහාරයට ගිය කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ වසන්ත හා සුමනරත්න මැරුණු බව දැනගත්තා. අපිට ගහලා යාපනය පොලිසියේ කූඩුවට දාලා ඉන්න කොට නේවි එකේ තිලකරත්න ආවා. මට මතක හැටියට 1971 අප්‍රේල් 6 විතර වෙන්න ඕනෙ. හවස 4ට 5ට විතර ඇති. තිලකරත්න හිටියේ යුනිෆෝම් පිට. කට්ටියටම ගහලා නේද කියලා මිමිනුවා. තිලකරත්නව අඳුර ගත්තේ මම ඇතුළු කිහිප දෙනෙක් විතරයි. මට තිලකරත්න දැක්කාම තරහා ආවා. රෑ අපිව මඟ ඇරීම පිළිබඳව. ඒත් මම සබඳතා හෙලි වෙයි කියලා මොකවත් කිව්වේ නැහැ. තිලකරත්න යන්න ගියා.

පසුව අපිට ආරංචි උනා තිලකරත්න 1971 අප්‍රේල් 5දින කඳවුරේ අවිගාරය භාරව හිටි නමුත් සැකය නිසා මුහුදේ ඩියුටි දාලා. ඒ නිසා 5 දින රෑ අපිව මුන ගැහෙන්න බැරි උනා. 7දා කඳවුරේ අවිගාරය භාරව ඉඳලා තියෙන්නෙ කොස්තා කියන තිලකරත්නගේ යාළුවා. තිලකරත්න කොස්තාගෙන් යතුර ඉල්ලලා තියනවා. කොස්තා කියලා තියනව මචං විහිළු කරන්න එපා කියලා. ඒ අවස්ථාවේ තිලකරත්න කොස්තාගේ හිසට වෙඩි තියලා ආමරිය ඇරලා එල්.එම්.ජී. වගයක් ජීප් එකේ දාගෙන
ගේන විට එලිෆ්න්ට්පාස් වලදි තිලකරත්න එලවපු ජීප් එකට වෙඩි තියලා. ඒ වෙඩි තැබීමේදී තිලකරත්න මිය ගියා. තිලකරත්න මැරුනේ 71 අප්‍රේල් 7 විතර.

මට දැන් හිතෙනවා තිලකරත්න අවිගාරයේ ආයුධ අරගෙන යාපනය පොලිසියට ඇවිත් අපිව එළියට ගන්න ට්‍රයි එකක් කලාදෝ කියලා. මම අන්තිිමට දකින කොට තිලකරත්න වරදකාරි ස්වභාවයකින් හිටියේ. තිලකරත්නට 1968 සිට ව්‍යාපාරය සමග සබඳතා තිබුණා. 67 දි ව්‍යාපාරයේ විශේෂයෙන්ම මිල්ටන්ගේ ඉල්ලීම මත මම නාවික හමුදාවට බැදෙන්න ගියා. නමුත් තේරුනේ නැහැ. හිරේදි මට ආරංචි වෙනවා මිල්ටන්ගේ මරණය ගැන.

යාපනයේ ප්‍රහාරයට පියතිලක එන බව කීවත් පියතිලක ප්‍රහාරය මඟ ඇරියා. පසුව 71 දි හිරේ ඉන්න කොට මට දැන ගන්නට ලැබුනා යාපනේ ගිය විරු සහෝදරවරුන්ට සොහොන් කොත් බදිනවා කියලා පියතිලක කියු බව.පියතිලකගේ ඇතැම් ගතිගුණ මම එදා අගය කලේ නැහැ. පියතිලක ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය දේශනය කලේ ජාතිවාදි ස්වරූපයකින්. මගේ දේශපාලන ගුරුවරයා වූ මිල්ටන් කෙරෙහිත්  පියතිලක දැරුවේ දුර්දාන්ත අදහස්.

යාපනය පොලිසියේ හිටපු අපිව හැමන්හිල්  දූපතේ හිර කරන්නට
නියෝග ආවා. අපි තමයි හැමන්හිල්  ගිය මුල්ම සිරකරුවෝ. අපි
60 විතර පිරිස ට්‍රක් වල දාලා කරෙයිනගර් ජැටියට ගෙනිච්චා. කරෙයිනගර් ජැටියේ සිට බලන කොට කිලෝමීටර් 1 පමණ දුරින් තියන හැමන්හිල්   දූපත පේනවා. හැමන්හිල් වල නේවි ලයිට් හවුස් එකක් තියනවා. ඒ එළිය එදා රෑ තිලකරත්න එනතුරු කරෙයිනගර් කඳවුර අසල තල් ගස අසල සිටි වෙලාවේ මම දැක්කා.

කරෙයිනගර් ජැටියේ සිට බෝට්ටු වල අපි කට්ටි කට්ටි හැමන්හිල් දූපතට ගෙන ගියා. එළියේ පෙනුම හතරුස් බලකොටුවක්. රැල්ල වදින්නේ තාප්පෙට වෙරලක් දැක්කේ නෑ. අපි හිර ගෙදරට ඇතුළු උනේ විශාල ආරුක්කු යකඩ දොරකින්. දොරෙන් ඇතුළු වෙලා ගියාම ඕලන්දකාරයෝ වෙඩි ඛෙහෙත් ගබඩා කරන්න ගහපු බිං ගෙවල් වගේ කුටීර 9 තියනවා. මේවාට කිව්වේ ඩන්ජන් කියලා. අංක 5 ඩන්ජන් එක ගබඩා කාමරය. මැද මිදුල වොලිබෝල් පිටියක් තරමට ඇති. මැද බෝ
ගහක් තියනවා. අපි යන කොට ආරක්ෂක හේතුන් මත බෝ ගහ බාගෙට කපලා.

මැද මිදුලේ සිට බැලූවහම වටේ හැමන්හිල් බලකොටුවේ තාප්පය. ඒක අඩි 20 පමණ වෙන උස් පළල් තාප්පයක්. මිනිසුන් 5-6 දෙනෙකුට පේලියට ඇවිදගෙන උනත් යන්න පුළුවන්. තාප්පේ උඩ ගොඩනැගිලි හදලා තිබුනා. එහි අපිව මුර කළ නාවික භටයන් හා බන්ධනාගාර නිළධාරින්. අපිව හැමන්හිල් වලට පිළිගත්තේ පහර දීලා. අපිව දැම්මා ඩන්ජන් ඇතුලට. මම හිටපු ඩන්ජන් එක අඩි 8-9 විතර උසයි. අඩි 12 විතර පළලයි. ගල්ගුහාවක් ඇතුලේ ඉන්නවා වගේ. වාතාශ්‍රය නැහැ. දරා ගන්න බැරි රස්නයක් දැනුනා. අපිව ඩන්ජන් අස්සට දමා යකඩ දොරවල් වලින් වසා දොරගුලූ දැම්මා.

රස්නේ නිසා අපි හිටියේ දාඩිය නාමින්. ලූණු සහිත වාතය නිසා අපේ ශරිර වල ලූණු බැදුනා. අපේ ඇඳුම් කඩමාලූ වෙලා. අපි හිටියේ නිරුවතින් වගේ. 1971 අප්‍රේල් 28 දින තවත් සැකකරුවන් 100 විතර නැවකින් ගෙනාවා ඒ අය බය උනා අපි හෙළුවෙන් චිම්පන්සින් වගේ ඉන්නවා දැකලා. හැමන්හිල් වල තදබදය ඉහල ගියා. දාඩිය, රස්නේ, වාතාශ්‍රය නැති කම මේ සියළු ගැටළු අපි දරාගෙන හිටියා. වැසිකිලි හැටියට තිබුනේ පෙට්ටි ගහපු බාල්දි වැසිකිලි.

1971 ජුලි වෙන කොට 210 විතර සිරකරුවෝ ඩන්ජන් ඇතුලේ. මට මතක් උනේ බිම්ගෙයි සිරකරුවා කෙටි කථාව. රෑ වෙන කොට කළුවරයි. අඳුර බින්ද තැනින් ඇන ගහපු ලැන්තූරුම් කිහිපයක්. පවුල් ප්‍රශ්න ඇති සිරකරුවන් අ~නවා, වැලපෙනවා. යාපනේ ප්‍රහාරයට නොදන්වා ගෙන්න ගත්ත අය නායකයන්ට බනිනවා. බර්ටි රංජිතුත් බැනුම් ඇහුවා.

එතන හිටියා සුසිල් ගල්ගමුව කියලා අනුරාධපුරයේ තරුණයෙක්. ඔහු තමාව අනතුරට හෙළීම පිළිබඳව ප්‍රසිද්ධියේ දොස් කිව්වා. (සුසිල් ගල්ගමුව අනුරාධපුරයේ තරුණයෙකි. ඊබට් සිල්වා බස් රථයේ පැමිනි ඔහුගේ යාළුවෙක් ටි්‍රප් එකක යාමට කියා සුසිල් ගල්ගමුව යාපනයට කැඳවාගෙන ගිය බව  ඔහුගේ ඥාතීහු පවසති.  ඔහු නිදහස ලබා අනුරාධපුරයේ ජීවත් වූ අතර පසු කාලයක කෝච්චියට පැන දිවි තොර කර ගත්තේය. – කත_ෘ)

අපේ ඉකිලි වල රෑෂ් දාලා ඉවසන්න බැහැ. අන්තිමේදි අපි සිරගෙදර
ඩන්ජන් වල අගුලූ කඩලා බෝ ගහ වටේ මඩුවක් ගසා එහි හිටියා.

අපි උත්සහ කළා ඩන්ජන් එකක් ඇතුලේ බිත්තිය විදලා තාප්පෙන් පැනලා යන්න. අදත් හැමන්හිල්  වල 6වන ඩන්ජන් එකේ අපි රහසින් හාරපු කුහරයක් තියනවා. මේ කුහරයට ටී.වී. එකක් දාන්න උනත් පුළුවන්. බිත්තිය හයියයි. තද ගලෙන් බැඳලා තියෙන්නේ. ඒ නිසා අපිට බැරි උනා බිත්තිය පසා කරගෙන යන්න.

හැමන්හිල් වලදි මතවාද නිසා සමහරු ගුටිකෑවා. ලාල් සෝමසිරි පහර කෑවා. බර්ටිට ගහන්න ප්ලෑන් කරා දැඩිමතධාරින්. නමුත් පසුව මේ ගැටළු සමතයකට පත් කරන්න අපි දැඩි උත්සාහයේ යෙදුනා.  මම, අසෝක ගමගේ, මංචනායක මහරගම ඩග්ලස් කරාටේ පුහුණු උනා.

අපිට කෑම දුන්නේ උදේ 7 ට දවල් 11ට හා හවස 4ට. කෑම උයන්නේ යාපනේ හිර ගෙදර. බත් වල ගල්. කෑම වල ලූණු, තුනපහ, ගෑවිලත් නැහැ. 1971 ඔක්තෝබර් 11 දා අපි ආහාර වර්ජනයක් කළා. ඊට පෙර රහසින් ගබඩා කාමරේ තිබු පොල් හා සීනි ඩන්ජන් අස්සේ සඟවලා තිබ්බා. අපි කෑම වේල් 14ක් වර්ජනය කළා. අමාරු වූ අයට සඟවා ගත් ආහාර දුන්නා. අපි විසිට් පවා ප්‍රතික්ෂේප කළා.

අපිව විසිට් ගෙනිච්චේ යාපනය සිර ගෙදරට. එතැනට ඥාතීන් එනවා. වරක් විසිට් එකකට මාව තනිව ගෙනිච්චා. ට්‍රක් 2 ආමඩ් කාර් 1 සහිත වාහන 5ක ගාඩ් එකක් පිට. විසිට් වලට අපි ගියේ නැති නිසා දෙමාපියන් බය උනා අපිව මරලා වල දාලා කියලා. ඒ අය මානව හිමිකම් ආයතනවලට දැනුම් දුන්නා හැමන්හිල් බන්ධනාගාරේ සිරකරුවන්ගේ ජීවිත අනතුරේ බව. මේ අනුව හැමන්හිල්   සිරකඳවුර වසා දැමිය යුතු බව බලධාරීන්ට වැටහුනා.

හැමන්හිල්   සිර කඳවුරේ දේශපාලන මතවාද වලට ගහ ගත්තට අනෙක් සිර කඳවුරු වල වගේ පාන් බාගයට, සෙරෙප්පු දෙකට ගහ ගත්තේ නැහැ. හැමන්හිල්  හරහා විප්ලවීය සාහිත්‍යයත් සින්දුත් ගොඩ නැගුනා. අපි හවස එකතු වෙලා සින්දු කියනවා. රත්නදීප ජන්ම භූමි සින්දුව තමයි නිතර කිව්වේ. අපි සින්දු කියන අයුරු වල්ලිපුරම් කියන වයසක ෙජ්ලර් අහගෙන ඉන්නවා. වල්ලිපුරම් යාපනේ මිනිහෙක්. සිරකරුවන් හැමන්හිල් වල ජීවිතය සදාකාලයට දිය වෙලා යයි දෝ කියන සාංකාව එක්ක ඉන්න කොට වල්ලිපුරම් කියනවා ඕගොල්ලෝ තරුණයි. ගෙවල් වලට යන්න පුලූවන් වෙයි කියලා.

අපි එක සින්දුවක් කිව්වා පන්ති සටන පන ගන්වව් විජය ධජය නංවව් කියලා. මේක වල්ලිපුරම් අහගෙන ඉඳලා මේ කෑල්ල නිතර මුමුණනවා. මිනිහට විජය ධජය නංවව් කියන්න බෑ කියන්නේ විජය දජය බව් බව් කියලා. අපි සමහර දවස් වලට නාට්‍ය කළා. නේවි එකේ භටයන් තාප්පය උඩට වෙලා පහත රඟදක්වන නාට්‍ය දිහා ආශාවෙන් බලාගෙන හිටියා. එදා හැමන්හිල්  වල රඳවලා හිටියේ තරුණයෝ. ඔවුන්ට ලිංගිකඅවශ්‍යතා දැනෙන්න අති. නමුත් තදබදය හා අඩු පහසුකම් නිසා රහසින් ස්වයංවින්දනය කිරීමට අවකාශයක් පෞද්ගලිකත්වයක් තිබුනේ නැහැ. ඒ නිසා ආවේග ක්‍රියා, දේශපාලනය ඉගෙනීම මගින් යටපත් කර ගන්න ඇති.

71 මුල් කාලයේදි මාව හඳුනා ගැනීමේ පෙරෙට්ටුවකට ලක් කළා. සී.අයි.ඩී. එකේ කට්ටියක් ඇවිල්ලා මා ඇතුළු තව කිහිප දෙනෙක් තාප්පය උඩ සිට නිරීක්ෂණය කළා. එතන පොලිස් ඇදුම් අන්දපු වසන්ත කනකරත්න සිටි බවටත් කසු කුසුවක් අපි අතර ගියා. ඔවුන් මාව හඳුනා ගත්තා. ඒක මට ප්‍රහේලිකාවක්. මාව යාපනය පහරදීම් නඩුවේ 43 වන සැකකරු. ( සැබවින්ම වසන්ත කනකරත්න ට පොලිස් ඇඳුම් අන්දවා හැමන්හිල් හිදී   රහසින් පෙරෙට්ටුවක් කළ බව රහස් පොලිසියේ විශේෂ විමර්ෂණ ඒකකයේ නිලධාරියෙකු වූ ජෙගනාදන් මහතා 2009 දී සනාත කලේය-කත_ෘ)

අපිව ඉඳහිට යාපනය සිර ගෙදරට ගෙනයන කොට යාපනය පොලිස් වත්තේ තියන ඇට්ලස්ගේ කාර් එක හුළං ගිය ඊබට් සිල්වා බස් එක අපි දකිනවා. දවසක් කෙනෙක් කිව්වා ඇට්ලස්ගේ වාහනයේ චැසිය ගලවලා අනෙක්පැත්ත හරවලා බෝට්ටුවක් වගෙ මුහුදට දාලා පැදගෙන පළා යමු කියලා. මේකට ඇට්ලස් බන්ඩාරට කේන්ති ගියා.

මම 1972 සැප්තැම්බර දක්වා හැමන්හිල්  වල හිටියා. ඊට පස්සේ අක්කරායන්කුලම් වලට ගෙනිච්චා. 1972 10 වෙනි මාසය වෙන කොට හැමන්හිල්  සිර කඳවුර වසා දැම්මා. බර්ටි රංජිත් පල්ලේ කැලේ ගියා. ඉන් පසුව ඔහු එතනින් පළා යනවා.

මේ අතර කාලයේ අපට විරුද්ධව නඩු විභාග ඇරඹෙනවා. මට නඩුවේදි අවුරුදු 4 ක සිර ද~ුවමක් ලැබුණා. අවුරුදු 2ක් ගත වන විට බන්ධනාගාර නිලධාරින් අතින් සිදුවූ දෝෂයක් නිසා මාව 1974 පෙබවරවාරි 11 නිදහස් කරනවා. මම ජ.වි.පෙ සමඟ 2008 දක්වා හිටියා. 1970 සිට 2008 දක්වා හිටපු සාමාජිකයන් සුළු ප්‍රමාණයෙන් මමත් එක් අයෙක්.

බර්ටි රංජිත් යාපනේ ප්‍රහාරය ගැන පොතක් ලිව්වා. බක්මහා කඳුළු කියලා. ඒ පොතේ මම ගැන සඳහන් නැහැ. මගේ බන්ධනාගාර අංකය 577, බර්ටිගෙ 575. මට හිතා ගන්න බැහැ පොතේ මම ගැන සඳහන් නැත්තේ ඇයි කියලා. (මේ සම්බන්ධයෙන් 2009 පෙබරවාරි මාසයේදි දැනට ජර්මනියේ වෙසෙන බර්ටි රංජිත් මහතාගෙන් මම විචාලෙමි. රෙක්සි පිළිබඳව ඔහුගේ දෙවන පොතේ සඳහන් වන බව ඔහු මට කීය. -කත_ෘ)

ඒ කෙසේ වෙතත් යාපනය ප්‍රහාරය බර්ටි රංජිත් එදා දිවි පරදුවට තබලා කළා. ඒ ගැන බර්ටි කෙරෙහි මා තුළ ගෞරවයක් තියනවා. 71 කැරැල්ල පක්ෂ අර්බුදය මෝරලා පක්ෂය විනාශ වීමට කලින් කරපු හදිසි පහර දීමක් බවයි මගේ අදහස. අද දිනයේ ආයුධ සන්නද්ධ දේශපාලනය ගැන මට කිසිම විශ්වාසයක් නැහැ. සන්නද්ධ දේශපාලනය මගින් කළ හැක්කේ විනාශය පමණක් බවයි මගෙ අදහස.

(වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග ගේ 71 කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා පුර්ණ සමාලෝචනයක් ) කෘතිය ඇසුරෙනි)

Posted by Trans Sylvania at 7:27 PM  

Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest

8 comments:

    1. ඉන්දික උපශාන්තDecember 29, 2014 at 11:45 PMReply
    2. කරුනාකර සිංහල යුනිකෝඩ් වලට හරවා නැවත පළ කරන්න. කිසිවක් කියවීමට බැරිය.
    3. ඉන්දික උපශාන්තDecember 30, 2014 at 4:49 AMReply
    4. http://www.ucsc.cmb.ac.lk/ltrl/services/feconverter/?maps=s_dlm-u.xml ආධාරයෙන් කියෙව්ව. මෙහේ කියැවෙන “බක්මහ කඳුලු” කලින් කියවල තියෙනව. එදා “සුන්දරලිංගම්” පොළිස් අධිකාරීතුමන්ල හිටියට 89දි “රොනී ගුණසිංහ”ල!
    5. Dr Ruwan M JayatungeDecember 30, 2014 at 6:57 AMReply
    6. ඉන්දික ඔබගේ කතාවට මම දහස් වාරයක් එකඟයි. බලන්න ඔබ කියන පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනාගේ අවසාන කාලය සංසන්දනය කර බලන්න
    7. විචාරක – WicharakaDecember 31, 2014 at 1:24 PMReply
    8. මේ විස්තර මේ ආකාරයෙන් එක්තැන් කර වෙනත් කෘති තිබේදැයි මා දන්නේ නැහැ. 1971 කැරැල්ලේ නඩු වාර්තා සංරක්ෂණය කොට එමගින් මේ කැරැල්ල ගැන විශ්ලේශයක් කිරීමෙන්, අපේ රටේ එවකට පැවති ආර්ථික සහ සාමාජික, දේශපාලනික තොරතුරු රැසක්, මතු පරපුරේ දැනගැනීම සඳහා සංරක්ෂණය කොට තබන්න පුළුවන්.මේ අයගේ විස්තර වලින් පෙනීයනවා සන්නද්ධ අරගලයක් කලයුත්තේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව මූලික න්‍යාය පිළිබඳව දැණුමක්වත් නැතිව සමහර අවස්ථා වලදී කටයුතු කරඇති බව.

      ඔබේ මේ ග්‍රන්ථය ඉතිහාසගතවන කෘතියක් බවත් කිවයුතුයි.

Replies

  • Dr Ruwan M JayatungeDecember 31, 2014 at 2:43 PM
  • @ විචාරක -71 කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා පුර්ණ සමාලෝචනයක් කෘතිය ලිවීමට පෙර මම 71 ට සහභාගි වූ පුද්ගලයන් 100 වඩා ඉන්ටවිව් කළා. ඉන් 99% ආයුධ මගින් කරන සමාජ වෙනස ප්‍රතික්ශේප කරනවා.

Reply

    1. Indumathie AdikariOctober 7, 2016 at 7:59 PMReply
    2. පොත කියවීමේ වාසනාව තවම ලැබුණේ නැහැ .71 අනිවාරතේ මියගිය අපේ සරසවි සගයන් සිහිවී මහා දුකක් දැනුණා .පොත ලිවීමෙන් ඔබ කර ඇත්තේ උතුම් සමාජ මෙහෙවරක් .

Replies

Reply

  1. MPP GunasingheDecember 13, 2017 at 7:44 PMReply
  2. මේ ලිපිය කලින් මුණ ගැසී නැහැ. ඒ ග්‍රන්ථය ගැන දැනගත්තේත් දැනි ඉතාම ප්‍රයෝජනවත් ස්තුතියි
18
දෙසැ.
17

රුවන්ගේ හිස්ටීරියාව

හිස්ටීරියාව 

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

හිස්ටීරියාව මා තුලින් හොයන්න එපා දොස්තර මහත්තයෝ , අපේ සමාජය තුලින් සොයන්න​. තමන් ගේ අර්ථික සාමාජීය ජීවිත පාලනය කිරීමට නූගත් මදාවි මැරයන් පාර්ලිමේන්තුවට යවන ශ්‍රී ලාංකිකයා තුලින් හිස්ටීරියාව සොයන්න​.

ජීවිතය මහාමාරිය වගේ ඒක දැක්කේ කැමූ විතරක් නෙවෙයි. මමත් දැක්කා. ගඳ ගහන විෂබීජ පතුරන ජීවිතයක් මේක. අපේ නෛසර්ගික හුදකලා බව විතරක් නොවෙයි ආත්මාර්තකාමීත්වයත් පෙන්නුම් කෙරෙනවා. ඔරාන් නගරයේ වාසීන් වගේම අපි හැමෝම මහාමාරියෙන් යටවෙලා. ඩොක්ට තිස්ස ඔරාන් නගරයේ දොස්තර බර්නා රිය වගේ මහාමාරියට බෙහෙත් කරනවා. ඒත් හැමතැනම මහාමාරිය පැතිරෙනවා. අපගේ අධ්‍යාත්මය ක්ෂය වී යනවා. සෑම තැනකම මීයන්. උන් ජීවිතවල කුණු සෑම දිශාවකටම ඇදගෙන යනවා.

*********************************************

මනස පදාර්ථයක් සේ වෙන් කල හැකිද ? අපි පදාර්ථය ගත්තොත් ඒ පාදාර්ථය කුඩා අංශු දක්වා කඩන්න පුළුවන්. අපි පරමාණුව දක්වා ඒ පදාර්ථය කැඩුවා. පරමාණු තව දුරටත් කැඩුවොත් හමුවෙනවා ඉලෙක්ට්‍රෝන, නියුට්‍රෝන, මිසෝන අංශු ඒවා  තව දුරටත් කැඩුවොත් ලැබෙන්නේ තරංග. ඒ  හරහා විද්‍යාඥයෝ ඉදිරිපත් කළා ස්ටි‍්‍රං තියරි කියල මතයක්. මේ ස්ටි‍්‍රංස් තව දුරටත් විබණ්ඩනය කළොත් ලැබෙන්නේ මොනවද? ශක්තිය. ශක්තිය තවදුරටත් විශ්ලේෂණය කලොත් අපට ලැබෙන්නේ මොනවද? මේ විදිහට අනන්තය දක්වා අපිට විශ්ලේෂණය කරන්න පුළුවන්. ඒත් මට හිතෙනවා අවසානයේදී වෘත්තයක ගමන්කරන්නා ආරම්භ කරපු ලක්‍ෂයට එනවා වගේ අන්තිමට අපි එන්නේ එකම තැනට කියලා. මනසත් මෙසේ විබණ්ඩනය කළහොත් අවසනයෙ දි  වෘතයක ගමන් කළා වගේ අපි යලි එම ස්ථානයට ලඟා වෙනවද ?

මම මේ ගැන වාද කළා ඇමරිකන් ලෙක්චර කෙනෙක් එක්ක. රොබට් ගාඩිනර්, රොචෙස්ටර් යුනිවර්සිටි එකේ. හොඳ බුද්ධියක් තියෙන මිනිහෙක්. අයින්ස්ටයින්ගේ මල්ලි වගේ. රොබට් විශ්වාස කළා පැරලල් යුනිවර්ස් තියරි එක ගැන. ඩොක්ට තිස්ස දන්නවද පැරලල් යුනිවර්ස් එකේ කාලය යන්නේ ඉදිරියට නෙවෙයි පිටිපස්සට. හිතාගන්නත් අමාරුයි නේද? කාලය කොහොමද පස්සට යන්නේ. එතකොට අපි මහළු වෙනවා වෙනුවට තිරිහන් වෙනවා. එතකොට ඒකේ සීමාව මොකක්ද? සීමා රහිතව කාලය ගලාගෙන යනවද? මේවා මනස්ගාත වෙන්නත් පුළුවන් ප‍්‍රාතිහාර්ය වෙන්නත් පුළුවන්.

මට තේරෙන හැටියට හැම ප‍්‍රාතිහාර්යක් පසුපසම අහඹුව කියන සංසිද්ධිය තියෙනවා. ඒ නිසා ප‍්‍රාතිහාර්යයේ අගය අඩු වෙනවා. අහඹුවෙන් තොර සුපිරිසිදු ප‍්‍රාතිහාර්යයක් දැක්ක කෙනෙක් ඉන්නවානම් ඉදිරියට එන්න. අපි යන දිශාව සමහර විට අපිව නිෂ්පාදනය කරනවා නැත්නං විනාශ කරනවා. ගම්පෙරලිය බලන්න. දියුණුවෙන්න හිතාගෙන පියල් කොළඹ ගියා. මිනිහා දියුණු වුණා. ජිනදාස බිබිලෙට ගියා. එතනින් මිනිහා නැති වුණා. ජිනදාස කොළඹ පැත්තට ගියානං සමහර විට මිනිහා දියුණු වෙලා.දිශාව තමයි ඒ දෙන්නගේ දෛවය තීරණය කළේ.

තවත් උදාහරණයක්. කිසලොව්ස්කිගේ නියමය අනුව වයිටෙක් ගේ අනාගතය තීරණය වන්නේ ඔහු දුම්රිය අල්ලා ගැනීමට දුවන විට. එක්කෝ ඔහු භක්තිමත් කොමියුනිස්ට් සාමාජිකයෙක් වෙයි නැතහොත් ගුලර්ග්   ශ්‍රම කඳවුරකට ජීවිතය දිය කරයි නැතිනම් කිසිම වෙනසකින් තොරව ඔහුගේ ජීවිතය ගලා  යයි.

සමහරු කියයි දෛවය වෙනස් කරන්න බැහැ කියලා. ඒ ගැන කියන්න දන්නේ නැහැ. එකක් කියන්න පුළුවන් අපි හැමෝම සෙක්කුවල බැදලා ඉන්නේ. මේ ජීවිත සෙක්කුවලින් ගැළවිලා යන්න බැහැ. රක්ෂාව, විවාහ කියන සෙක්කුවලට අහු වෙච්ච මිනිස්සු ඒ සෙක්කුවලින් මිදෙන්න බැරුව එකතැන කැරකෙනවා. පැනලා යන්න බැහැ. සෙක්කුවේ බැඳලා වටේ කැරකෙන්නත් බැහැ. දුවන්නත් බැරි නිසා, පළා යන්න බැරි නිසා අපි ජීවිතය කියන සෙක්කු වටා කැරකෙනවා. ඒ අතරේ සමහරු අනුන්ගේ බෙලි කපලා හරි ඉදිරියට යනවා. හයිලැන්ඩර් චිත‍්‍රපටය වගේ. අවසානයට ඉතුරුවෙන්නේ එක් අයෙක්. එක්කෙනෙක් ඉතිරි වෙනකං බෙලි කපනවා. ඒ මතින් ගමනට ශක්තිය ග‍්‍රහණය කර ගන්නවා.  ඒ   නිසා දෑත බැඳලා කඩුවෙන් බෙල්ලට කොටනවා. There can be only one අපි ඔක්කොම හයිලැන්ඩර්ස්ලා.

*******************************************

ටෙනිසන්ගේ පද්ම භක්‍ෂකයෝ කවරහුද? පද්මයත් පුෂ්පයත් නටුවෙන් ගෙන අනුභව කළ හැක්කේ කාටද? ටෙනිසන් ව්‍යාංගයෙන් කියන්නේ කවුරුන් ගැනද? මගේ හිත ව්‍යාකූල වෙලා. මාර්ගෝ රැුජින ළඟ වාඩි වෙලා ඇයට තුර්ගේනිව්ගේ නවකථාවක් සඳ එළිය යටට වෙලා කියවන්න ලැබෙනවානම් ඊටත් වඩා දෙයක් නැහැ. මම සඳ එළියට බයයි. සඳරැස් දුවිලි  මතට වැටුණහම බ‍්‍රැම් ස්ට්‍රෝකර් කියනවා වෙම්පයස්ලා අවධි වෙනවලූ. ජොනතන් හාකර්ව බදා ගන්නට පැමිණි වෙම්පයර් කාන්තාවන් මගේ පස්සේනුත් එයිද? මට පැහැදිලි කිරීමක් අවශ්‍යයි. මගේ මනස පීකෝඞ් නෞකාව පදවන කපිතන් අහාබ් ගේ මනසට සමාන කරන්න පුලූවන්. ධවල තල්මසා සොයාගෙන මහා සාගරය දෙබෑ කරගෙන යන අහාබ්ගේ නෞකාව වගේ මගේ මනස තුළ සිතුවිලි ගමන් කරනවා.  මගේ මනස තෝන්තු වෙනවා. මගේ මනස ලෙඩ ඇති. මට මේවා පෙනෙන්න ඇත්තේ  එක නිසයි. . මුළු මාර්ගයම දුවිල්ලෙන්  වැහිලා ඇස් දනවා. නාසයෙන් සොටු දියර ගලනවා. ළඟ ඉන්න කිසිකෙනෙකු  පේන්නේ නැහැ. දුවිලි මූණේ ඇළිලා. දහවලත් අන්ධකාරයි. දහවලේ අඳුර වගේ. බුහාරින්ට වෙච්ච දේ මටත් වෙයිද? එත්  මට බයක් නැහැ. බය කියන හැඟීම දැනෙන්නේ නැහැ. උන්මට යකඩ පොළුවලින් තලනවා. මට වේදනාවක් නැහැ. මගේ ශරීරය මගේ නෙවෙයි. මගේ ශරීරය මට අයිති නැහැ.

මගේ හිසට වතුර බාල්දියක් හැලුවා. අත මිටමොලවලා මුහුණට පහර දෙක තුනක් ගැහුවා. මම නිහඬව හිටියා. ඊට පස්සේ මාව ඇදගෙන ගෙනිහින් මේසයක වාඩි කරවා මගේ අත් දෙක ඉදිරියට ඇදලා බැන්දා හෙල්ලෙන්න බැරි වෙන්න. ඒත් මම කිසිම දෙයක් කිව්වේ නැහැ.  අඟලක් තරම් මහතා පොල්ලකින් මගේ ඇඟිලි ඇට වලට ගැහුවා. මම ආධ්‍යාත්මය සමග බැඳී හිටියේ මම වේදනාව යටපත්කර ගත්තා.  වදකයාට  මහන්සි මට තලලා , ඔහුගේ මුහුණෙන් දහදිය බේරෙනවා. නමුත් මම ශාන්තව ඉන්නවා. මගේ නළලේ එක දහදිය බින්දුවක් නැහැ. මට හිතුනා වධකයා තමයි වදයට ලක් වෙන්නේ කියලා.

ඔබලාට පුළුවන් මට පහර දෙන්න. මගේ අතපය බැඳ දමන්න. මාව කුදලාගෙන ගිහිල්ලා  මගේ හිස හරහා විද්‍යුත් ධාරාවන් යවන්න. මගේ මුළු ශරීරයම අපස්මාරගැස්මකට ලක් කරන්න. මගේ දත් ගැටෙයි, සමහර විට දිව හැපෙයි , තුවාල වූ දිවෙන් ලේ  ගලයි. මගේ භින්නාවේගික සිතිවිලි තාවකාලිකව අඩපණ වෙයි. නමුත්අළු මතින් මා නැගිටිනවා.

*******************************************************************

ශාරීරික වදය ඉවසන්න පුළුවන්. නමුත්  ආධ්‍යාත්මික වදය දරා ගන්න බැහැ. කුසුමට දැනුනේ අධ්‍යාත්මික වේදනාවක් ද ? කුසුම් ගැන ඩොක්ට හිතන්නේ මොකක්ද? මම කිව්වේ කරුණාසේන ජයලත්ගේ ගැහැණු ළමයි පොතේ එන කුසුම්. ජයලත් කුසුම්ගේ චරිතය ගොඩ නැගුවේ ඇඞ්ලින් හේවාවිතාරණගේ චරිතය අරගෙන. ඇඞ්ලින්, ආනන්ද ගොඩගේ ගේ රථයේ රෝදයට යට වුණා. කුසුම් ඞී.ආර්. ඕ.ගේ කීර්තියට යට වුණා. ඒ අයට වේදනාව දැණුනා. ශරීර තමන්ගේ අයිතියට ලක් කරගෙන හිටපු නිසා වේදනාව තදින් දැණුනා.අධ්‍යාත්මික වේදනාව වඩා ඉහල ඇති. ඔවුන් වේදනාවෙන් මුසපත් උනා.  සූමෝ ක‍්‍රීඩකයන් වගේ ශරීරය හා වේදනාව අතර තියෙන සහ බන්ධනය ඉවත් කරන්න  ඕනේ. එතකොට වේදනාව දරාගන්න පුළුවන්.

*****************************************************************

මීට අවුරුදු තුනකට ඉස්සෙල්ලා මම නිවාඩුවකට බර්න්වලට ගියා. මට හමුඋනා දේශපාලන රැුකවරණ පතා සුවිට්සර්ලන්තයට ගිය දෙමළ තරුණයෙක්. මිනිහා කොටියෙක් වෙන්න ඇති. ඒත්  එයාගේ දේශපාලන දර්ශනය මට බලපෑවේ නැහැ. අපි බර්න්වල රෙස්ටෝරන්ට් එකක බියර් බිබී කතා කළා ජීවිතය ගැන. මනෝහාර් යුද්ධයට සල්ලි පොම්ප කරනවා. ඒ නිසා ඔහුත් යුද්ධයට සම්බන්ධයි. මම නියෝජනය කරන්නේ මහ ජාතිය. අපේ ජීවිත ගිනිකඳු වගේ. වරින්වර උතුරා යනවා. අවසානයේදී නිර්දෝෂි මිනිසුන් වන්දි ගෙවනවා. හරිකේන්, රූබන්, කාටර් වගේ නිවැරදි මිනිසුන් විඳවනවා.  මිනිහගේ නම සෙල්වරාජ් මනොහර්. ගම අරියාලේ. දැන් ඉන්නේ බර්න්වල. අසූතුනේ තමිල්නාඩුවට ඇවිල්ලා එතනින් ජර්මනියටත් පස්සේ සුවිස්ටර්ලන්තයටත් ආවා. අපි හැමදෙයක් ගැනම කථා කළා. යුද්දේ ඇර. අපිට උතුරේ යුද්ධය ගැන කථා කරන්න බැහැ. යුද්ධය  අපි දෙන්නටම තහනම් වචනයක් වෙලා. අපි දෙන්නගෙන්  කවුරුන්වත් තහනම් කලාපයට යන්නේ නැහැ. අපි බොස්නියාව ගැන කථා කරනවා, යාපනය ගැන කථා කරන්නේ නැහැ. නමුත් ඇස් වලින් අපි සත්‍ය කථා කරනවා. දෙදෙනාගේ ඇස් වලින්  තහනම් අඩවියේ අර්ටිලරි හඬ පැතිරෙන ජිවිත ගැන කථා කරනවා.  එතකොට අපේ අදහස් නයගරා ඇල්ල වගේ කඩා හැලෙනවා.

***********************************************

නිව් යෝර්ක් සිටි හි හාර්ලෙම් වල ගතවූ දිනය මට සිහියට එනවා. මම හිටියේ සබ්වේ ස්ටේෂමක් අසල. මනස්කාන්ත ලෙස ඇඳ පැළඳගෙන සිටි අප්‍රිකානු ඇමරිකානු ඒ කියන්නේ වාර්ගික තහනම් වචනය නිග්‍රෝ කෙල්ලෝ දෙන්නෙක් ඇවිදගෙන එනවා. ඔවුන් දෙදෙනා සිනාසෙමින් ශබ්ද නගා කතා කළා. කටහඬ තුල අසංවර බවක් මම දුටුවා. කටහඬවල් තුල මිනි කිංකිනි නාදයක් මට ඇසුනේ නැහැ. ඇසුනේ ගොරෝසු නාදයක්. නමුත් ඔවුන් ඉතා කාමුකයි. හදිසියේම ඔවුන් දෙදෙනා තවත් උස හඬින් වාද කළා. මට ඇසුනා අප්‍රිකානු ඇමරිකානු උරුවට කියන අසභ්‍ය වචන. වටේ සිටි කවුරුවත් මේ වාදයට අවධානය යොමු කලේ නැහැ. එක් අයෙකු හැර . ඔහු මහළු කළු ජාතික බේබද්දෙක්. ඔහු සබ්වේ ස්ටේෂම අසල බිත්තිය කොනේ වාඩිවී සිටියා. හදිසියේම කළු කෙල්ලන් දෙදෙනා පොරකන්නට පටන් ගත්තා. රණ්ඩුව නවත්වන්න කවුරුත් නැහැ. දෙදෙනා දෙදෙනාට පහර දී ගන්නවා. ඔවුන් පැළඳ සිටි විශාල කරාඹු ඒ මේ අත වැනෙනවා. අතපය විසිවෙනවා. එකියක් අනෙක් කෙල්ලගේ බ්ලවුස්  එක ඉරුවා. ඒ කෙල්ලගේ දුඹුරු පැහැති ප්‍රාණවත් විශාල පියයුරු එළියේ. ඒ කෙල්ල යෙහෙළියගේ කහ පාට ටී ෂර්ට් එක ඉරුවා. දැන් දෙවෙනි කෙල්ලගේත් දුඹුරු පියයුරු එළියේ.

දෙදෙනා එක පොදියට පොරකනවා. මහළු බේබද්දා මේ දර්ශනය දෙස අසාවෙන් බලා සිටිනවා. වෙන කිසි කෙනෙකු අවධානය යොමු කරන්නේ නැහැ. කෙල්ලන් දෙදෙනා කෝපයෙන්, රාගයෙන් පොරකනවා කියලයි මට හිතුනේ. හදිසියේම පොලිස් සයිරන්  හඬක් ඇසුනා. හරියට හද කිලිපොලාගෙන අභ්‍යන්තරය බිඳ වැටෙනවා වගේ  හඬක්. පොරකකා හිටපු කෙල්ලන් දෙදෙනා රණ්ඩුව නැවත්තුවා. ඉරුණු ඇඳුම් එකලාසයක් කරගත්තා. දෙන්න එකට කථා කරගෙන හිටියා වගේ සබ්වේ එක ඇතුලට දිව ගිය. මොහොතකින් ඔවුන් නොපෙනී ගියේ පාවෙලා යන වලාවක් වගේ. මහළු කළු ජාතික බේබද්දා තම දුඹුරු පැහැති දත් පෙන්නමින් සිනහවෙනවා. මේ දර්ශනය ඔහුට ගොඩක් වේලාවක් මතකයේ තියේවි.

******************************************************

මම දැක්කා මනමේ කුමරිය. ඇය හරියට   ප්රින්සස් ලියා වගේ ඔව් Leia Amidala Skywalker  කුමරිය වගේ. මගේ ඇස් මට බොරු කලේ නැහැ. ඇය කිව්වා  “නැත අන් සරණා ඔබ හැර මෙමටා-     වනයේ විසුමා වෙන්නේ සැමදා වග වලසුන්ගේ උවදුරු වලකා රකිනුය ඔබ මා, රකිනුය ඔබ මා ” . මනමේ කුමරා ලේ පෙරාගෙන ඇද වැටිලා. හරියට හි පහර කාගෙන  ඇද වැටුන පැරිස් කුමාරයා වගේ. ඔහුගේ උදරයෙන් ලේ ගලනවා. හුස්ම ගන්නේ අමාරුවෙන්. මට පසුබිමෙන් ඇසුනා බොන් ජෝවිගේ කටහඬ.ඔහු කිව්වා  This Romeo is bleeding, but you can’t see hisblood මුළු ගීතයම වාදනය උණා. රඟහල තවමත් අඩ අඳුරේ. මම දකින්නේ මනමේ කුමරු , මනමේ කුමරිය සහ වැදි රජා විතරයි. ජෝන් බොන් ජෝවිගේ Romeo Is Bleeding මට නොකඩවා ඇසුනා. ඇත්තටම මනමේ  නාට්යේ මනමේ කුමරා මැරෙන අවස්ථාවට ඒ ගීතය වාදනය උනා නම් කියල මට හිතුනා. කොපමණ අලංකාර ඔපෙරාවක් වෙයිද ?  ඩොක්ටර් සරත්චන්ද්ර ඒක ඇසුවානම් අනිවාර්යෙන්ම එකග වෙනවා එම මනමේ කුමරා මැරෙන  අවස්ථාවට බොන් ජෝවිගේ ගීතය වාදනය කිරීමට. ඒ ගීතය නොඇසූ දෙසවන් කුමටද? සවන් දෙන්න….

ගීතය කෙමෙන් කෙමෙන් අවසන් වෙනවා. මනමේ කුමරා මිය ගොසින්. යලිත් නිහඬතාවය සහ අඩ අඳුර.  මනමේ කුමරිය කියනවා “මනමේ රජු ඔබ – ගෙල සිඳ ලන්ටා කඩුව ඉල්ලු සඳ – ඔහු වලකන්ටා කළ තැත දුටුවද- ඔබ ගලවන්ටා සිතුණේ කඩුව ඔබ – අතටම දෙන්ටා ” ඔපෙරාව අවසානයක් නැතිව ඇදෙනවා. හරියට ඒකාකාරී ජිවිතයක් වගේ.

 

ඒකාකාරී ජීවිතය මම දැක්කා අප්‍රිකාවේදී. අප්‍රිකාවේ ගෝල්ඩ් කෝස්ට්  අර්ධ නාගරික ජීවිතය. මිනිසුන් යනවා රන් හාරන්න ගඟ නිම්න වලට හිමිදිරි උදයේ.  උදළු  තල සිය ගනනක් පොලව මත වදිනවා, පස් හාරනවා, හාරපු පස් කුඩා වලට දානවා, ගං තෙරට ගෙනෙහින් වේවැල් පස් කුඩ වතුරින් මිශ්‍ර කරන ගමන් පස් කැට සෝදා යවනවා. මෙහෙම දිගින් දිගටම කරලා අන්තිමට පස් හේදිලා ගියාම කුඩයේ පතුලේ ඇහැට පෙනෙන නොපෙනෙන රන් කැට  සොච්මක්  තියනවා. ඒ වෙන කොට හිරු බැස ගිහිල්ල අඳුර උදාවේගෙන එනවා. හැමෝටම රන් කැට ලැබිල නැහැ, බොහෝ දෙනෙක් අපහු නවාතැන්පොළට යන්නේ හිස් අතින්. රන් ලැබුණු වාසනාවන්තයෝ ඉක්මනට ඇඟපත හෝදගෙන , ඇඳුමක් ඇඳගෙන  ගරාවැටුණු පොඩි  ටවුමට යනවා.

ටවුමේ ලෑලි කඩයක් තියනවා මේ මිනිසුන් ගෙන රන් කෑලි කුණු කොල්ලයට. මුළු දවසක ශ්‍රමයට ගෙවනවා. Cedi පහක් , දහයක් විතර. මුදල් නෝට්ටු අතේ ගුලිකරගන්නා මේ මිනිස්සු  යනවා ළඟ තියන බාර් එකට. එකත් කිළුටු ගුහාවක්. කැඩීගිය  වේවැල් පුටු අබලන් මේස තියන ගෝෂාකාරී තැනක්. ලාබ රම් , පාම් වයින් , උක්ගස් වලින් පෙරන Akpeteshie  පානය. මේ වගේ ලාභ බිමක් ඇනවුම් කරනවා. කුඩාවට කපල තම්බපු  එළුමස් එක්ක බෝංචි පිගනකුත් ලැබෙනවා. ඒක කන ගමන්  මධ්‍යසරයත්  ගන්නවා.  බාර් එකේ පරණ කැසට් රේඩියෝවකින් අයිජිබේ එඩේම් ගේ වේග රිද්ම ගීයක් ඇහෙනවා. මිනිසුන්ගේ කතා බහ , ගෝසාව, බාර් එකේ වැඩ කරන කිළුටු ගවුම් ඇඳගත් නාවර පෙරාගෙන සිටින වෙටර්වරියන් දෙදෙනා පිගන් අතින් ගෙන අමුත්තන්ට සංග්‍රහ කරනවා.

බාර් එකේ කවුන්ටරේ සිටින මදි වියේ මිනිසා සුරුට්ටුවක් උරණ ගමන් රම් කෝප්ප වලට වත්  කරනවා. ඔහුගේ ශක්තිමත් කාලවර්ණ අත් , සුදු පැහැති දත් , විශාල රතු පැහැ  තොල් ,අමිත්රශීලි දෙනෙත්  සුරුට්ටු දුමාරය අතරින් දැක ගන්න පුළුවන්.  බාගෙට මත්  වූ අමුත්තන් දැන් උස හඬින් වාද කර ගන්නවා. තම තමන්ගේ පම්පෝරි කියවනවා. රන් හාරන මිනිසුන් තමන්ගේ වසනා  චක්‍රය ගැන කථා කරනවා. මේ වෙලාවේ බාර් එකට එනවා මුනේ පවුඩර් උලාගෙන ලිප්ස්ටික් ගාගෙන කළු පාට කලාව යුග්ම පේන්න කොටට ඇඳපු කෙල්ලන් රංචුවක්. මේ කෙල්ලෝ ඉස්කෝලේ යන වයසේ කියන්න පුළුවන්. සමහරුන්ගේ පියයුරුවත් හරියට මෝරලා නැහැ. නමුත් ඔවුන් සියලුදෙනා ගණිකාවන්. රන් හාරන මිනිසුන්ගෙන් යැපෙන , ඇඟ විකුණලා මල්ලිලාට නංගිලාට කෑම වේල හොයල දෙන්න , දවසපුර බීගෙන ඉන්න පියා මුදල් නොදී පහර දී එළවා දමපු අම්ම ගෙදර නඩත්තුවට මුදල් හොයන්නේ  කොහොමද කියල දහ අතේ කල්පනා කර කර ඉන්නකොට දුව බාර් ඒක පැත්තේ ගිහිල්ලා මුදලක් හොයාගෙන ඇවිල්ල අම්මට දෙනවා.

 

කෙල්ලෝ ටික බාර් එකට ගොඩ වෙනකොට මිනිසුන්ගේ ගෝෂාව අඩු වෙලා ඔක්කොම එකපාරටම කෙල්ලෝ දිහා බලනවා. ටික වෙලාවකින් කෙල්ලන් වේග  සංගීත රිද්මයට   නටන්න පටන් ගන්නවා. ඔවුන් නටන්නේ අප්‍රිකානු රිද්මයට. උකුල, ලැම සොළවලා මිනිසුන්ගේ සිත් කුපිත වෙන ආකාරයට. ආහාරයෙන් , මදුවිතෙන් සප්පායම් වෙලා හිටපු මිනිසුන් දැන් කෙල්ලන්ගේ නැටුමට එකතු වෙනවා. මොහොතකින්  කිලිටි පතුරු ගිය සිමෙන්ති පොලව කම්පනය කරමින් ගැහැණු මිනිස්සු ඒක පොදියේ  නටනවා. රම් , පාම් වයින්, බියර් ගලාගෙන යනවා. රාත්‍රිය  තවමත් තරුණයි.

නැටුම , රිද්මය, ශරීර සෙලවීම්, මදුවිත, මධ්‍යම  රාත්‍රිය තෙක් ඇදී යනවා.  මධ්‍යම රාත්‍රිය එළඹෙත්ම අමුත්හන් ටිකින් ටික බාර් එකෙන් යනවා. සමහරු යන්නේ වැනි වැනි උස් හඬින් කාට හෝ බනිමින්. මුදල් අතේ ඇත්තෝ රැය ගත කරන්න මුදලක් ගෙවා මේ ලාබාල ගණිකාවක් අරගෙන ලී වලින් හදල තියන කාමර පේලියෙන් එකකට යනවා. මේ කාමරත් අයිති බාර් එකේ කවුන්ටරේ ඉන්න මැදි වියේ ශක්තිමත් මිනිසාට. ඔහුගේ නම ආරු. ඔහු අකාන්  ගෝත්‍රිකයෙක්.  ආරුගේ මුහුණේ පැරණි  කැපුම් තුවාල දැකගන්න පුළුවන්. ඔහු යකඩයක් වගේ ශක්තිමත්.

රන් හාරන මිනිසුන් ඔහුගේ අතට නෝට්ටු කොළ මිටමොලාවලා   ගණිකාවකුත් එක්ක  එක්ක ලෑලි කාමරයකට යනවා. කාමරයේ ඇඳන් තනා ඇත්තේ බුබින්ගා ලීයෙන්. මෙට්ට කහ ගැහිලා . සමහර කාමර වල විතරයි මදුරු දැලක් හෝ තියෙන්නේ. මිනිසුන්ට දැන් ඒ පහසුකම් ඕන නැහැ. ගණිකාව සමග ලෑලි කාමරයට වැදෙන ඔවුන් ඉක්මනට දොර පාළුව වසා ගෙන සහකරියත් සමග කිලිටි ඇඳේ  වැතිරෙනවා. රති ක්‍රීඩාව පැය ගණනක් පුරා යනවා. දරදඬු මිනිසුන්ගේ ප්‍රචණ්ඩ ලිංගික ඉරියව් නිසා ඇතිවන වේදනාවට සමහර කෙල්ලන් කෑ මොර දෙනවා, සමහරු දොරවල ඇරගෙන හෙළුවෙන්ම පැනල දුවනවා. ඒ දුවනකොට පර පිඩක මිනිස්සු කෙල්ලන් පස්සෙන් දුවලා ගිහින් ඔවුන්ට පහර දී යලි කාමරයට ඇදගෙන එනවා. සමහරුන්ව කකුල් කෙටියෙන් බිම දිගේ ඇදගෙන එන හැටි බලන්න ගුජුප්සාජනකයි.  පහර දීම නිසා තොල් පැලුණු , බිම වැටීම නිසා හිස ගල් මුල් වල ඇනුණු , නිරුවත් පිට බොරළු පොලවේ ඇදගෙන එම නිසා පිට හම ගිය කෙල්ලන් වේදනාවෙන් සාප කරනවා. මිනිසුන් කුණුහරප දෙසාබාන ගමන් යලි තම ගොදුර ඩැහැගෙන එන්නේ මුහුණේ වියරු හිනාවකින්. යලි කාමරයට තල්ලු කරන කෙල්ලන් දැන් නිහඬවම අවනත වෙනවා. තම ගැනුම්කරුවා සමග සටන් කරන්න ඇයට ශක්තියක් නැහැ. ඇය මළ මිනියක් ලෙස වැතිර සිටින අතර මිනිසා තමාට කැමති කැමති ඉරියව් වලින් තෘප්තිය ලබනවා. අවසානයේදී ඔහුත් මහන්සියට පත් වෙලා. ඇයගේ ශරීරය මත කපා හෙළුව ගසක් වගේ නිදාගන්නවා. තරුණියට නින්ද යන්නේ නැහැ . ඇයගේ මුළු ශරීරයම වණයක් සේ රිදුම් දෙනවා. පහරකෑම් නිසා තැලී ගිය තොල්පොට, දත් පහර වැදී  තුවාල වූ පියයුරු, සමහරුන්ගේ ගුද මාර්ගයෙන් ලේ පවා වහනය වෙනවා. ඔවුන් හුස්ම ගන්නේ පවා  වේදනාවෙන්.

කුකුළා හඬලන හිමිදිරියේ මිනිසුන් කලබලයෙන් නැගිටිනවා. ඉක්මනට කලිසන් කෙටි ඇඳගෙන ලෑස්තිවෙනවා යලි රන් හැරීමට යාමට.  සහකාරියට කරුණාවෙන් යමක් පවා නොකියා ඔවුන් ලෑලි කාමර වලින් යන්නේ.  සමහර විට සාක්කුවේ තිබු මුදලක් නැතිවෙලා කියල යලි ගැහැණියට පහර දෙන මිනිසුනුත් ඉන්නවා. මුහුණවත්  නොසෝදා ඔවුන් යන්නේ ගංගා නිම්නය වෙත දවසේ වාසනාව උරගා බලන්න. මිනිසුන් පිටවුනු ගමන් කෙල්ලන් තමන් සන්තකයේ තියන ඇඳුම කුඩුම ඇඳගෙන ගෙවල් බලා යනවා. ඔවුන්ගේ අතේ එදා වෙලා හොයාගන්න මුදලක් තියනවා. සමහරු ඇවිදින්නේ අමාරුවෙන්. ශරීර වේදනාව නිසා ඔවුන් කරන්නේ  ට්වාසා කොළ තම්බලා බී මුළු දහවලම   නිදාගන්න එක.  මේ අතර මිනිසුන් පොලව සමග හැපෙනවා  රන් හොයන්න. හවස් වෙනකොට යලි කුඩා රන්  කෑලි ස්වල්පයක් සොයාගෙන. ඒවා අරගෙන යලි එනවා ලෑලි  කඩයට. රන් කෑලි විකුණා ලැබෙන මුදලින් නැවත යනවා බාර් එකට. දවල් වරුව පුරා ගිමන් හැරි කෙල්ලන් යලි ඇඳ පැළඳගෙන තොල් වල ලිප්ස්ටික් උලාගෙන ලෑස්තිවෙනවා ගැනුම්කරයෙක් සොයාගන්නට  බාර් එකට යාමට. යලිත් සිදුවන්නේ පෙරදා  රාත්‍රියේ සිදුවූ දේමයි. මේක චක්‍රයක් වගේ. මිනිසුන්ගේ ජිවිත ගලා යන්නේ ඒකාකාරව. ඉඳහිට ඒකාකාරී රටාව බිඳවැටෙනවා , එක්කෝ වනයේදි සර්පයෙක් කලා, මැලේරියාව හැදිලා මිනිසුන් මිය යනවා. එහෙමත් නැත්නම්  ඒඩ්ස් හැදිලා. ඒඩ්ස් හැදිලා කියල දැනගන්නේ රෝගය උඩු දුවලා අන්තිම සොහොන් ලක්ෂණ ආවම. ඒවගේ වෙනසක් උනේ නැතිනම් එකම ආකාරයට මේ මිනිසුන්ගේ ජිවිත ගලාගෙන යන්නේ. ඔවුන්ගේ ආධ්‍යාත්මය අවදි වෙලා නැහැ.

 

මට ආධ්‍යාත්මික සැපත කෙරෙහි යොමු වීමට හිතුනා. මගේ  ආධ්‍යාත්මය  අවධි කරන්න මම තැත් කළා. මම කාමයන්ගෙන් වෙන් වන්න තීරණය කලා. මේ සත්‍ය මට වැටහුනේ ගොඩක් කාලයකට පස්සේ.  ඩොක්ට දන්නවද සිදුහත් කුමාරයා ගිහිගෙය හැර ගියේ නළඟනන්ගේ විකාර දැකලා කියලා. මේ විකාර මොකක්ද? නළඟනන්ගේ අව්‍යක්ථ කාම ක‍්‍රීඩා මේවා දැකලා සිදුහත් කුමාරයා තේරුම් ගත්තා ගිහි ජීවිතය නිසරු බව.  ඒ නිසා සත්‍ය ගවේෂණය කරන්න ගිහිගෙය හැර ගියා. කෝලිත උපතිස්ස දෙමිතුරන්ට ගිහි ජීවිතය එපා වුණේ ගිරග්ග සමජ්ජ කියන කාම නාට්‍යය බලලා. පුරාණ ඉන්දියාවේ ගිරග්ග සමජ්ජ වැනි කාම සැණකෙළි තිබුණා. මේ සැනකෙළි බ‍්‍රසීල්වල කානිවල් , උතුරු ඇමරිකාවේ කැරිබානා  වගේ ෆෙස්ටිවල්වලට වඩා ඇඞ්වාන්ස්. ලිංගික හැසිරීම උපරිම විදිහට මෙම සැණකෙලිවල සිද්ධවුණා. ගෘප් සෙක්ස් ,  බීස්ටිලිටි වගේ.   බීස්ටිලිටි වලට  කියන සිංහල නම මම දන්නේ නැහැ. ඩොක්ට දන්නවනම් කියන්න. මම හිතන්නේ සතුන් සමඟ රමණයේ යෙදීම වෙන්න ඇති. මෙහෙම කාමය උපරිම අන්දමෙන් භුක්ති විඳින කොට කාම ක‍්‍රීඩා එපා වෙනවා. ශරීරයේ නිසරුබව වැටහෙනවා. එතකොට මිනිස්සුන්ට තමන්ගේ ආධ්‍යාත්මික සැපත ගැන උනන්දුවක් ඇති වෙනවා.

ආධ්‍යාත්මික සැපය වින්දනය කරන කොට ශරීරය සම්බන්ධ කරගෙන සිදු කරන කාමුක ක‍්‍රියා අපූල වෙනවා. වඩ වඩාත් ආධාත්මික පැත්තට මිනිහා ඇදී යනවා. එතකොට ලිංගික හැසිරීම්වල යථා ස්වාභාවය මිනිහා තේරුම් අරගෙන. ඒ පිළිබඳව කැමැත්තක් උනන්දුවක් නැහැ. තවත් කෙනෙක් ලිංගික කටයුතුවල නිරතවීම දකින්නේ සුනඛයෙක් අසූචි කනකොට අපට දැනෙන හැගීම වගේ. සුනඛයාට අසූචි හකුරු වගේ. ඌ තලූ මර මර අසූචි කනවා. එතකොට අපට පිළිකුල එක්ක ඔක්කාරයක් එනවා. උසස් ආධ්‍යාත්මික තත්වයක් ලබාගත්ත කෙනෙකුට ලිංගික හැසිරීම්වල යෙදීම ලාමක වින්දනයක් බව තේරෙනවා. එත්  මිනිහා ලිංගික කුහකයෙක් නොවෙයි. බොරු සුචරිතවාදියෝ නෙවෙයි.  තමාගේ  ලිංගික හීනමානය අඩු කර ගන්නේ සදාචාරය, සංස්කෘතිය, සභ්‍යත්වය ගැන කථා කරල  අනෙක්  පුද්ගලයාගේ සදාචාරය මිනිතයට ලක් කරලා ,  විනිශ්චයන් දීලා.  මේ බොරු සුචරිතවදියා  ගෑනියෙකුගේ අඩනිරුවත  දැක්කොත්  කළබල වෙනවා. මොකද තමාගේ අභ්‍යන්තරයේ සැඟවිලා ඉන්න වල්, අශිෂ්ට කාමුකයා අවදි වෙනවා. ඒක  බාහිර සමාජය දැනගනීයි කියලා ඔහු බයයි. ඒ නිසා අර අඩ නිරුවත් ගැහැණිය  විවේචනය කරනවා. ඇයට සංස්කෘතිය, සදාචාරය උගන්වන්න එහෙමත් නැත්නම් ගල්ගසා මරාදමන්න  ඕනම වෙලාවක ඉදිරිපත් වෙනවා.

එත්  ලිංගික වශයෙන් සංතෘප්ත වූ පුද්ගලයා නිසලයි. ඔහු ඉන්නේ ලිංගික අත්දැකීම්වල ඉහළම තලයේ . ඒ මට්ටමේ දී   ඔහුගේ ඉදුරන් පරයා ආධ්‍යාත්මය අවදි වෙනවා. ඔහු දැන් ආධ්‍යාත්මික වශයෙන් උසස් තත්වයකට ඇවිල්ලා. පියයුරක්, යෝනියක් දැක්කාට ඔහු කළබල වෙන්නේ නැහැ. බාහිර වගේම අභ්‍යන්තර ඉන්ද්‍රියන්ද සන්සුන්. බලන්න පටාචාරාවගේ නිරුවත දැකලා බුදුන් වහන්සේ කළබල වුණාද? කලබල වුණේ වටේ හිටිය උපාසක උපාසිකවෝ. සමහරු ගල් ගැහුවා. මෙහෙට එන්න දෙන්න එපා කිවුවා. ඒ  මොකද එම පුද්ගලයන්ගේ අභ්‍යන්තරයේ සැගවිලා හිටපු අශිෂ්ටයා අවදි වෙච්ච නිසා. එත්  ඉන්ද්‍රීය දමනය තිබූ ඇත්තන් පටාචාරාවගේ මානසික කැළඹීම තේරුම් ගත්තා. ඇයට අනුකම්පා කළා.  පටාචාරාවගේ නිරුවත ලිංගික නිමිත්තක් හැටියට දැක්කේ නැහැ. මම හිතන්නේ තන්ත‍්‍රයාන භික්ෂූන් ලිංගිකත්වය තේරුම් ගත්තේ මේ ආකාරයට. එත්  වික්ටෝරියානු සදාචාරය නිසා අපේ මිනිසුන් දැක්කේ ලිංගිකත්වය පාපයක් හැටියටයි. ඔවුන්ට ආධ්‍යත්මය මග හැරුණා.

     (මානසික රෝගියාගේ පරිකල්පනය )

Posted by Trans Sylvania at 11:49 AM  

Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest

15
දෙසැ.
17

“අපි…. යූඇන්පී ගෝතයින්ට බයයි …..

“අපි….ගෝතයින්ට බයයි නංගියේ…..”

     

 “සකල දේශවාසී ගෝතයිනි මතකය අවදි කරව්; තොපිලට නැතිවීමට ඇත්තේ තොපිලගේ දීනකම් පමණයි”  — කාලකන්ණි මාර්ක්ස් (කාල් මාක්ස් ගේ මුනුපුරු)

1988 වර්ෂයේ අග භාගයේ මුළු රටම එක්තරා පොස්ටරයකින් වැහුන.  ‘මේ කව්ද? මොනවාද කරන්නේ?’ යන ප්‍රශ්න දෙකෙන් හදපු පෝස්ටරයක්. පාට තැඹිලි.  කිතුහලය ප්‍රචාරණය වෙනුවෙන් දේශපාලනයේ යොදාගත් පළමු අවස්ථා ව මෙයයි.  ලංකාවේ.  අදහස වික්ටර් හෙට්ටිගොඩ සහ ජී. ඩබ්. සුරේන්ද්‍ර යන අයගේ.  ඇලෙව්වේ අරඹවෙලගේ  දොන් උපාලි රන්ජිත් නොහොත් සොත්ති උපාලි.  ඒ කාලේ ඒ විදිහ පෝස්ටරයක් රට පුරා අලවන්න පුළුවන් කමක් තිබුනේ සොත්ති උපාලි වගේ අයට විතරයි.

පසුව, මේ ප්‍රශ්නවල ට උත්තර සැපයූ පෝස්ටරයක් රට පුර ඒ අයම ඇලෙව්ව.  උත්තරය පටන්ගත්තේ වචන දෙකකින්: ‘මෙයා තමයි…’  ඉන් එහාට තිබුනේ රණසිංහ ප්‍රේමදාස ගේ පම්පෝරිය.  ප්‍රේමදාස ගේ ජනාධිපති මැතිවරන සටන් ආරම්බ වුනේ එහෙමයි.

කුතුහලය අවුස්සන පෝස්ටර් වටයක් පහුගියදා දකින්න ලැබුන.  ඔක්කොම ගෝඨා ගැන. ඒ කියන්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ගැන.

මුලින්ම ආවේ ගෝඨා ගේ පෝස්ටරය: ‘ගෝඨා අපේ’ .  ජාතකය ‘අපි වෙනුවෙන් අපි’.  කෙලින්ම යුධ ජයග්‍රහණයත් ත්‍රිවිද හමුදාවේ සියළු දෙනාත් සංඛේතාත්මකව ගෝඨාට යා කරන පෝස්ටරයක්.  පොඩි කුතුහල්-කැම්පේන් එකක් අර ප්‍රේමදාස ගේ එක වගේ.  පුංචි ඡන්දෙට ගෝඨා ඉදිරිපත් වෙන්නේ නැති බව පැහැදිලියි.  එහෙනම් මේ ගෝඨා එන්නේ ජනාධිපතිවරණයට වෙන්න ඕන.  ඒ කියන්නේ 2020 දී ගෝඨා ඉල්ලනවා කියන එක නැත්තම් ‘2020 දී ගෝඨා ඉල්ලුවොත් හොඳයි’ කියන එක.

කාට හරි රිදිලා.  කවුරු හරි බය වෙලා.  එහෙම නැත්තම් ඔය පෝස්ටරය ගැන කලබල වෙන්න ඕනේ නැහැනේ.

කොහොම හරි ‘රිට(ර්)න්’ එකක් දාන්න ඕන කියල හිතන්න ඇති.  ඉතින් ‘රිට(ර්)න් පොස්ටරයකුත් ගැහුවා.  එකක් නෙවෙයි.  දෙකක්ම ගැහුවා.

එකක මෙහෙම තිබුන: ‘අපි වෙනුවෙන් මිනීමරුවෙක්.’  අනිත් එක ඊට වැඩිය නිර්මාණශීලීයි: ‘ගොතා බය අමතකද?’  ලේ පැල්ලමකුත් සමග.

දැක්ක ගමන් මට මතක් වුනේ  නමින් සිංහල වූ ඒත් සිංහල කතා කරන්න බැරි කොළඹ ඉන්න සමහර උදවිය ගෝඨා ගේ නම උච්චාරණය කරන විදිහ.  ඉතිහාසය ගැන වැඩිය නොදන්නා නිසා වෙන්න ඇති.  නැත්තම් සිංහල කියවගන්න බැරුව ඇති.  වැඩිය ඇහෙන්නේ නැති නමක් ඉංග්‍රීසි පත්තර වල දැක්කම එක එක විදිහට උච්චාරණය කරන්න පෙළඹෙනව.  එයාල ගෝඨා ගේ නම මිස්ප්‍රොනවුන්ස් කරනවා මට ඇහිල තියෙනවා.  එයාල ගෝඨා ට කියන්නේ ‘ගෝටබයා’ කියල. ‘ගෝට’ සහ ‘බයා’ අතර පොඩි හිස්තැනක් තියෙන විදිහටයි උච්චාරණය කරන්නේ.  ඒ කියන්නේ ‘ගෝ-ටබයා’ නෙවෙයි ‘ගෝට-බයා’ කියල.

කොහොම වුනත් මේ ‘ගොතා බය’ කියන පද පෙරළිය නියමයි.  බොහෝ දේ කියන්න උත්සහා කරනවා.  නොකියූ දේවලුත් කියවෙනවා.  ඒ ගැන කතා කරමු.

ඇත්තටම ගෝඨා ට බය වෙන්න ඕනද?  සතියකට පෙර ‘අඩෝ! මම බය නෑ ඩෝ!’ කියල පෝස්ටරයක් ගහපු කෙනෙක් ඉන්න රටක ගෝඨා ට  නෙවෙයි මොකෙක් ට වත් බය වෙන්න ඕනේ නෑ නේ (අර ‘මම බය නෑ’ කියපු හාදය ට ඇරෙන්න). ගෝඨා ගැන බය වෙන්න හේතුවක් නැති නම් ගහන්න තිබ්බේ මේ වගේ එකක් කියලයි මට හිතෙන්න ‘ගෝඨා ට එන්න කියාපිය….මම ඕකට බය නෑ ඩෝ!’  එහෙමත් නැත්තම් අර බිග් මැච් එකක වගේ මේ විදිහට දාන්න තිබ්බ: ‘ගොඨලාට අපි බය නෑ….බය නම් අපි එන්නෙත් නෑ!’

මට පේන විදිහට පොස්ටරෙන් නොකියවෙන දේ කියන දේ ට වඩා ප්‍රබලයි: ‘ඇත්තම කතා ව මම (අපි) ගෝඨා ට බයයි.’ ඒ ගෝඨා ගේ චන්ඩි පාට් නිසා කියල කියන්න පුළුවන්, ඒත් මට නම් හිතෙන්නේ ගෝඨා ගැන බය වෙලා තියෙන්නේ තම තමන්ගේ (ඒ කිව්වේ පෝස්ටර් මාස්ටර් ල ගේ) දේශපාලන අනාගතය ගෝඨා නිසා කේස් වෙයි කියල.

කෙසේ වෙතත්  ගෝඨා පිලිබඳ බයක් නෙවෙයි නේ මෙතන තියෙන්න…මෙතන බය මතක් කරන්න කියන්නේ ‘ගෝතයෙක්’ ගැන.  ආයෙත් පෝස්ටරය මතක් කරමු: ‘ගොතා බය අමතකද?’

ගෝතයෙක් කියන්නේ සාමාන්‍ය වහරේ වැඩකට නැති කෙනෙක්, කාලකන්ණියෙක්, නිකමෙක්, වාතයක්.  එහෙම එකෙක් ට බය වෙන්නේ මොනවටද?  එහෙම එකෙක්ට කාව වත් බය කරන්න පුළුවන් ද?  ඒ වගේ එකෙක් ට ද මෙච්චර බය වෙලා තියෙන්නේ?  එතකොට අපි ඔය කියන ගෝතයා කෙසේ වෙතත් පෝස්ටර් වීරයාගේ වීරත්වය ගැන මොනවාද තීන්දු කල යුත්තේ?  ඒකා ඔය ගෝතයාටත් වඩා දුර්වලයෙක් වෙන්න  ඕන කියලයි මම නම් නිගමනය කරන්නේ.

ඒ වුනාට ගෝඨා ට බය වෙන්න හේතු නැත්තෙමත් නැහැ.  සහෝදරයා ගේ බලය තමන් වෙත ආරෝපණය කරගත්ත කෙනෙක් ගෝඨාභය කියන්නේ.  තමන් ගේ බලය හෝ දේශපාලන/ඥාති සම්බන්කධ කම් පාවිච්චි කරමින්  විවිධ ප්‍රතිවාදීන් ට තරවටු කරපු ඥාති හිතමිත්‍රාදීන් ගේ තක්කඩිකම් වලට අවසර දුන්න නැත්නම් අතහිත දුන්න එහෙමන් නැත්තම් අඩුම තරමින් සිය නිහඬ අනුමැතිය හරි දුන්න කෙනෙක් ගෝඨා.  ඔහු ගෝතයෙක් නෙවෙයි, ඒත් අහිංසකයෙකුත් නෙවෙයි. පහුගිය රජයේ බලගතුම නිලධාරියා ගෝඨා.  සිද්ද වූ මැරකම් ජඩකම් ගැන ගෝඨා නොදන්නවා විය නොහැක.  ඔහුට බය විය යුතුය.  විශේෂයෙන්ම ඔහු ට මේ රටේ විධායක ජනාධිපති වීමට උවමනාවක් තියෙනවා නම්, එම උවමනා ව සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා වටපිටාවක් නිර්මාණය වෙමින් පවතිනවා නම් ඒ ගැන යම් තක්සේරුවක් තිබිය යුතුයි (බය වීම කෙසේ වෙතත්).

අපි යමු මුලටම.  ඒ කියන්නේ මේ ‘ගෝතා බය’ මතකද අමතකද කියන එක.

ඒ ගැන මට මෙහෙම දෙයක් හිතෙනවා.  අමතක නැහැ, ඒත් එහෙම බයක් තියෙන බව පිළිගන්න සූදානම් නැහැ.  කල්පනා කරලා බැලුවම මේ රට පාලනය කරපු සහ කරන බොහෝ දෙනෙක් වැඩකට නැති, කාලකන්ණි, වාත පොරවල්.  ඒ වුනාට ඒ නිකමුන්ට අපි ජනතාවක් හැටියට බයයි.    ඒ කියන්නේ අපි ගෝතයින්ට බයයි.  ගෝතයෝ එද්දී නැගිට්ටෙනවා.  ඉංග්‍රීසි භාෂාවේ පහසුවෙන්ම මතක් වන වචන දෙක මතක් වෙනවා.  මැඩම්.  සර්.  මඩම් කියල කියවෙනවා. සර් කියවෙනවා.  සමහරවිට අපි අපටත් හොරෙන් හිතනවා වෙන්න පුළුවන් ඒ විදිහට ආමන්ත්‍රණය කෙරුවම එයාලගේ ගෝත ස්වභාවය අපටම අමතක වෙලා ඒ අමතක වීමත් සමගම අපේ දීනකමුත් මැකිලා යනවා කියල.

ඉතින් අපි සර්ලව මැඩම්ලව බලයට පත් කරලා ‘අඩෝ සර්ල ව මැඩම්ලව බලයට පත් කෙරුවේ අපි තමයි ඩෝ!’ කියල පොර ටෝක් දෙනවා.  අපේ ගෝත කම් එතකොට අපට අමතක වෙනවා.  එහෙම නැත්තම් ගෝත සෙට් එකක් බලයට පත් කරලා එයාලට සර් නැත්තම් මැඩම් කියල ආමන්ත්‍රණය කරනව.  සර් මැඩම් කියල ආමන්ත්‍රණය කෙරුවම අපි බලයට පත් කරලා තියෙන්නේ ගෝතයින් නෙවෙයි නෝනාවරු මහත්තුරු කියල හිත හදාගන්න පුළුවන්.

එහෙම බලනකොට ගෝතයින්ට බය වෙනවා කියන්නේ අපිටම බය වෙන එක, මොකද අපි තරම් වැඩකට නැති, කාලකන්ණි, වාත පොරවල් මේ ලෝකේ කොහෙවත් ම නැහැ. අපට පුළුවන් නම් අපටම බය වෙන්න, අපට අපේ බය නැති කරගන්නත් පුළුවන් වෙන්න ඕන.  ගෝතකමින් මිදෙන්න අවශ්‍ය නම් ඒක තමයි කරන්න ඕන.

වැදගත් ම දේ තමයි ගෝතකම අමතක නොකිරීම.  ගොතකම් හඳුනා ගැනීම, ගොතකමින් මිදී ම සඳහා අනිවාර්ය පුර්වකොන්දෙසියක්.

ගෝඨා ට බය අය බයවෙද්දෙන්.  ‘අපි බය නෑ ඩෝ!’ කියල කෑ ගැසුව දෙන්. එහෙම කරල ගෝඨා ව නෙවෙයි මොන ගෝතයෙක් වත් නවත්තන්න බැරි බව එයාලට කවද හරි තේරෙයි.  නොතේරුණත් අපට මොකෝ? අපට වෙන කාර්යයක් තියෙනව.  අපි ගෝතයින්ට බය බව තේරුම් ගැනීම.  ගෝතයින්ට බය බවත් ගෝතයින් අපව බය කරන බවත් අමතක වුන බව මතක් කිරීම. ආයේ අමතක නොකරන්න තීන්දු කිරීම.  සතුරා ඉන්නේ ඈත තැනක නොවේ, අප තුලම බව තේරුම් ගැනීම.

ගෝතයින් විසින්, ගෝතයින් සමග, ගෝතයින් සඳහා ආණ්ඩුවක් වෙනුවට පුරවැසියන් විසින් පුරවැසියන් සමග පුරවැසියන් සඳහා වන ආණ්ඩුවක් ගැන එතකොට අපට කතා කරන්න වරම් ලැබෙයි.

07
දෙසැ.
17

සිරිසේන ඕශල හේරත්ට පයින් ගසයි

මුල අමතක සිරිසේන, ඕශල හේරත්ට බැක්ඩේට් කර පයින් ගසයි..

වත්මන් ජනපතිවරයා බලයට පත් කිරීම වෙනුවෙන් වූ දැවැන්තම සයිබර් ක්‍රියාවලිය සිදු කල, ඕශල හේරත් වෙත පල නොකියා පලා බෙදන්නට ජනපති සිරිසේන කටයුතු කරන බව SL News Lanka වෙත වාර්තා වේ.

ජනපති සිරිසේන ශ්‍රී ල නි ප යෙන් ඉවත්ව යෑමත් සමඟම ඕශල හේරත්ද ඒ සමඟ ගියේ ශ්‍රී ල නි ප යට හිමි වටිනාම සයිබර් දේපල වන UPFA – A Brighter Future ෆේස්බුක් පේජයත් සමඟිනි.

එදා පටන් ඔහුගේ ජයග්‍රහණයට මහත් කැපවීමක් කල ඕශලව ජනපති සිරිසේන විසින් ජනපති සයිබර් මාධ්‍ය අංශයේ ප්‍රධානියා බවට පත් කෙරුණි. හෙමින් හෙමින් ඔහුව කපා දැමූ බව වාර්තා වූ අතර, අද වන විට ඔහු නිකම්ම නිකම් ජනපති සම්භන්ධීකරණ ලේකම්වරයෙක් ලෙස පත්ව සිටී.

කෙසේ වුවත් පසු ගියදා ඔහුට ලබා දුන් KX – 8228 අංක දරණ නිසාන් සිල්ෆි වර්ගයේ කාර් රථයද ආපහු ගැනීමට ජනපති ලේකම් කාර්‍යාලය තිරිසන් උත්සාහයක නිරත වී ඇති අතර, ඕශල හේරත් විසින් ඒ පිළිබඳව ලිඛිත පැමිණිල්ලක් ජනපති ලේකම් වෙත යොමු කොට තිබේ.

එපමණක් නොව, සැප්තැම්බර් මස වැටුපද මේ වනතෙක්ම ඕශලගේ ගිණුමට බැර නොවීම නිසා, ඕශලටත් හොරෙන් ඕශලගේ පස්සට පයින් ගසා ඇත්දැයි අපට සිතේ..

ප.ලි. ලිපිය අවසන් වනවිට ඕශල තම ෆේස්බුක් ගිණුමේ සටහන් කර තිබෙන්නේ, තමන්ගේ සේවය අවසන් කිරීමේ ලිපිය ඔක්තෝබර් පළමු දාට දින දමා සකසා ඇති බවකි.

06
දෙසැ.
17

රට බෙදුම්වාදින්ගෙන් බෙරා ගැනීම ද්‍රොහිකමක් නම්, මම ඉතා අඩම්බරෙයන් ද්‍රොහියෙක් වෙනවා.

ගෝටාභයගේ ‘එළිය’ සංවිධානයේ අයෙක් ද්‍රෝහියෙක් වෙන්න සූදානම්..

ගෝටාභයගේ ‘එළිය’ සංවිධානයේ අයෙක් ද්‍රෝහියෙක් වෙන්න සූදානම්..

අරුන් තම්බිමුත්තු මහතා ‘එළිය’ සංවිධානයේ මාධ්‍ය හමුවට සහභාගි වෙමින් මෙසේ අදහස් පල කලේය.

පසු ගිය වසර හතක පමණ කාලයක සිට මා දේශපාලනය කටයුතුවල යෙදුනා. නමුත් අද රටේ තත්වය ඉතාම කණගාටු දායකයි. මන්ද එක් පැත්තකින් කාලයක් සිට තුබු දෙමළ ඊළම්වාදින් ගෙ සිහිනයක් වන දෙමළ නිජබිම, දැන් වංචනිකව මතු වී තිබෙනවා. ඒ ගමන් ම, තමන්ට දේශපාලන තර්ජනයක් වේයැයි සිතන විරුද්ධවාදින්ගේ චරිතය ඝාතනය කර, දේශපාලන කරලියෙන් ඉවත් කර ගැනීමට වෑයම් කරමින් සිටිනවා.

නොවැම්බර් මස 27 වැනිදා එල්ටටීටීඊ ත‍්‍රස්ථවාදින් සිය වීරයන් සමරන දිනය. ඊට පෙර දින ප‍්‍රබාකරන්ගෙ උපන් දිනය. මොවුන් මෙය සමරන විට ඉතාම උපහාසාත්මක සිද්ධිය වන්නෙ සාමයට නායකත්වය දුන් ආරක්ෂක ලේඛම්තුමා ගොඨාභය රාජපක්ෂ මහතාව අත්අඩංගුවට ගන්න වෑයම් කරන ප‍්‍රවෘත්තියයි.

රාජපක්ෂ මහතා 2019 දි පැවැත් වීමට නියමිත ජනාධිපතිවරනයට ඉදිරිපත් විය හැකි සුදුසු තරගකරුවෙක් බව කවුරුත් දන්නා රහසක්. ඔහු ඒවැනි බලාපොරොත්තුවක් ප‍්‍රකාෂ කර නොමැති මුත් මේ පිළිබදව මාධ්‍යයෙන් හා දේශපාලන කරළිය තුළ තදින් ම කතාබහට ලක්වෙනවා.

අපි කොළඹ ඇවිද්දත්, රටේ අන් ප්‍රදේශයකට විශේෂයෙන්ම උතුරට හා නැගෙනහිරට ගිය විටත් ඔහු කළ වෙනස දකින්නට තිබෙනවා.

දවස් දෙකකට පමණ පෙර උදෑසන මට දුරකථන ඇමතුමක් ලැබුනා එල්ටටීටීඊ ත‍්‍රස්ථ සංවිධානෙය් හිටපු බුද්ධි අංශයෙ සාමාජිකයෙක් ගෙන්. ඔහුත් මගෙ දිස්ත‍්‍රික්කය වන මඩකලපුවෙ. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා අත්අඩංගුවට ගැනීමට වෑයම් කරන පුවත අසා ඔහු සිටියෙ බොහොම කලබල වෙලා. මමත් හරියටම විස්තර දන්නෙ නැහැ කියලා යි මම ඔහුට පැවසුවෙ. ඉන් පසුව ඔහු මට දිග ඊමේල් ලිපියක් ඒවලා තිබුණා.

ඔහු එල්ටටීටීඊ ත‍්‍රස්ථවාදි සංවිධානයට බැදෙන්නෙ වයස 16දී. නමුත් ඔහු 2009 මැයි මස 16 වන දින එල්ටටීටීඊ සංවිධානය හැර දමා හමුදාවට භාර වී තිබෙනවා. මෙසෙ භාර වී පුනරුත්ථාපනයෙන් පසු නිදහස් වු 12,000න් ඒක් පුද්ගලයෙක් ඔහු. තමන්ට නැවත සමාජයට ඒක් වීමට මග පදා දුන්නේ රාජපක්ෂ මහතා යැයි ඔහු මට ඒවා තිබූණු ලිපියෙ සදහන් කර තිබුණා.

මට මොහුව මුණ ගැසුනෙ 2013 වසරෙදී. ඒදා අපි දෙන්නා පැය 10ක් පමණ වාදවිවාද කළා. හැබැයි ඉන් පසුව ඔහුත් පිළිගත්තා මගෙ මතය. ඒනම්, ශ‍්‍රී ලංකාව අප සියළු දෙනාගෙම රට බවත්, ඒහි එක එක ජාතින්ට අවශ්‍ය විදිහට නිජබිම් වෙන් කර කඩන්න දෙන්න බැරි බවත් ඔහු තේරුම් ගත්තා.
අවාසනාවකට ඇතැම් මාධ්‍යයත් ශ‍්‍රී ලංකා හමුදාවෙ ධනාත්මක අංග අවධාරණය කරන්නෙ නැහැ. ඔවුන්ගෙත් වැඩි උනන්දුව තිබෙන්නෙ අපෙ හමුදාවට ඒල්ල කරන කළු පැල්ලන් වලට ප‍්‍රචාරය දීමටයි

මෑතකදි නැස්බි සාමිවරයා බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමෙන්තුවෙදි කළ හෙළිදරව්ව අපට ආරංචි වුනා. ඔහු පැහැදිලිවම ප‍්‍රකාශ කර සිටියෙ ඔවුන්ගේ ම තානාපති කාර්යාලයෙන් ලැබුණු වාර්තා අනුව යුද්ධය අවසන් වකවානුවෙදි මියගිය දමිළ ජන සංඛ්‍යාව 7,000 පමණ මිසක් 40,000 නොවන බවයි.

ඩෙවිඞ් කැමරන් මහතා මෙය හොද හැටි දැන ගෙන සිටියා. නමුත් ඔහු ලංකාවට පැමිණි අවස්ථාවෙදි හැසිරුනේ මෙම 40,000 සේ මිත්‍යාව සත්‍යයක් ලෙසයි.

ඒ වගේම දෙමළ තරුණ තරුණියෝ පැහැර ගෙන ගොස් වද හිංසා කරා කියන පුවත ද නැස්බි සාමිවරයා තර්කානුකූලව ප‍්‍රතික්ෂෙප කළා. මෙවැනි කතා හරහා තමන්ගෙ දේශපාලන මතයට අභියොගයක් වෙන අයගෙ ප්‍රතිරූපය විනාශ කිරීමටයි උත්සහය.

පසුගිය ජනාධිපතිවරණයෙදි වපුරපු කතාවක් තමයි ගිය ආණ්ඩුවෙ සිටි ප‍්‍රබල සාමාජිකයන් මෙරටින් ඇමරිකන් ඩොලර් බිලියන 18ක් සොරකම් කර ඇති බව. ඒ සල්ලි පිටරට ගිණුම්වල තැන්පත් කර ඇතැයි කියලා කිව්වා. නමුත් ඇමරිකන් ඩොලර් බිලියන 18ක් කියන්නෙ මහ විශාල මුදල් කන්දරාවක්.

මෙ වගෙ පුදුම සහගත, කිසිම පදනමක් නැති කතා පතුරුවන සමයක් තමයි දැන් බිහි වෙලා තියෙන්නෙ. අද ඔනෑම දේශපාලකයෙක්ට ඔනෑම චෝදනාවක් කිසිම සාක්කියක් නැතුව කියලා ගැලවෙන්න පුළුවන්. මෙ බොරු කතා පදනම් කර ගෙන මිනිසුන්ව අත්අඩංගුවට පවා ගන්න යුගයක තමයි අද අපි ජිවත් වෙන්නෙ.

මෙය ඉතාම භයානක තත්වයක්. ඔනෙම කෙනෙක්ව දැන් බොරු චෝදනා මත අත්අඩංගුවට ගන්න පුළුවන්. උසාවියෙදි නිදහස් වෙයි, නමුත් ඒයට වසර ගණනාවක් යයි. මෙය දරාගන්න ආර්ථික හා ආත්ම ශක්තියක් තිබුණත්, කවුද කැමති වසර ගණනාවක් උසාවි ගානෙ රස්තියාදු වෙලා මානසික පීඩනයක් විදින්න.

මෙවැනි දේශපාලන දඩයම් කරන්නෙ තමන්ට අභියෝගයක් වෙන ප්‍රථිවාදීන්ව බලෙන් දේශපාලන කරලියෙන් ඉවත් කර දැමීමටයි. මෙසේ කර තම දේශපාලන ගමන තහවුරු කර ගැනිමයි මොවුන්ගෙ අරමුණ.

මම දන්නෙ නැහැ මේවා කරන්නෙ ඒක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන්ද නැතිනම් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයෙන්ද කියලා. මෙය පිළිබදව ජනපති සිරසෙනත් යම් අදහසක් දක්වලා තියෙනවා අපි පුවත්පත් වල දැක්කා. මේවා බලා සිටින රටෙ ජනතාව දන්නවා මෙවා දේශපාලන මත සිදුවන දේවල් බව.

නව ව්‍යවස්ථාවක් සදහා ජන වරමක් කොහිද ?

මෙතැන සිටින මාධ්‍යවෙදියෙකු මතු කළා මෙන් ගිය ආණ්ඩුවෙන්ද අඩුපාඩු සිදු වුනා. ඒ ආණ්ඩුවෙන් පමණක් නොව, 1948 සිට පැවති සෑම ආණ්ඩුවකින්ම බොහො අඩුපාඩු සිදු වී තිබෙනවා. ඒ ආණ්ඩු හා මේ ආණ්ඩුව අතර වෙනසක් තිබෙනවා. ඒ තමයි මෙම ආණ්ඩුව බලයට ආවෙ පසුගිය ආණ්ඩුවලින් සිදු වුනා යැයි කියන අඩුපාඩු කිසිවක් නොකරන, වෙනසක් ඇති කරන පොරොන්දුව මතය.

නමුත් මෙය යහපාලනයක්ද? මොවුන් නව ව්‍යවස්ථාවක් පස්ස දොරෙන් ගෙන්න හදනවා. නමුත් මේ අයට ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීමට වරමක් තිබෙනවාද?

රටෙ මිනිසුන් සිරිසේන මහතාව විධායක ජනපති ලෙස පත් කළා. නමුත් ඒ එක්කම පාර්ලිමෙන්තු මැතිවරණය තිබුණා. මෙයින් ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීමට මන්ත‍්‍රින්ට බලයක් ලැබුනෙ නැහැ.

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගෙ චින්තනයෙ මෙවැනි ක‍්‍රියාවකට වරමක් ඉල්ලා තිබුණෙ නැහැ. ඒ චින්තනයට සහයෝගය දුන් අය තමයි අද ශ‍්‍රීලනිප ය නියෝජන කරන ආණ්ඩුවෙ සිටින මන්ත‍්‍රිතුමාලා.

මෙ අය දැන් තර්ක කරනවා අපෙ රටෙ නායකයා තොරා ගන්න අපට තියෙන අයිතිය මෙම පිරිසට පවරන්න කියා. ඒවිට රටෙ නායකයා තොරා ගන්නෙ පාර්ලිමෙන්තුවනි. නමුත් මේ රටෙ පුරවැසියෙක් ලෙස මම ඒසෙ වරමක් දුන්නෙ නැහැ.

මොවුන් ජනමතවිචාරණයක් ගෙන ඒමට තැත් කරනවා. මම තදින්ම විශ්වාස කරනවා මෙම රටෙ ජනයා නිවැරදි තීරණයක් ගෙන, රටෙ අනාගතයට උවදුරක් වන මෙ නව ව්‍යවස්ථාව කුණු කූඩයට දමන බවට. නමුත් අපෙ මන්ත‍්‍රිවෙැන්ට සතුව වගකීමක් තිබෙනවා අපෙ රටෙ ස්වෛරීත්වය හා භෞමික අඛණ්ඩතාවය ආරක්ෂා කර ගැනීමට.

ශ‍්‍රී ලංකාව දූපතක් වුවද, අපට ගොලීය බලවේග අමතක කළ නොහැක. වසර 50ක් පමණ කාලයක් තිස්සෙ සිට උතුරෙ හා නැගෙනහිර දෙමළ ජනයාගෙ සිත් තුළ දෙමළ නිජබිමක් කාවද්දා තියෙනවා. මෙ පසුබිම සමග ජනමතවිචාරණයකට ගියොත්, දෙමළ බෙදුම්වාදින් මෙම සිහිනය ඉස්මතු කර ගනිවි. මොවුන් උතුරෙ හා නැගෙනහිර දෙමළ ජනයාට ජනමතවිචාරණයට ඒකගව ඡුන්දය දීමට පොළොඹවයි.

අනෙක් ප‍්‍රදෙශ හතම මෙයට විරුද්ධ වන බව නිසැකයි. නමුත් දෙමළ බෙදුම්වාදින්ට මෙම මත දෙක ඊලාම් සිතියමට සංසන්දනය කර අයුතු ලෙස කටයුතු කරන්න මග පෑදෙයි. මෙම අනාවැකිය පිළි නොගන්න උදවිය මතක් කළ යුතුයි 1976 වඩුක්කෝඩෙයි යොජනාව හා 1977 මැතිවරණ ප‍්‍රතිඵලය.

මගෙ රට බෙදුම්වාදින්ගෙන් බෙරා ගැනීම ද්‍රොහිකමක් නම්, මම ඉතා අඩම්බරෙයන් ද්‍රොහියෙක් වෙනවා.

මෙම ගෙන එන්න හදන ව්‍යවස්ථාවට විවිරුද්ධ වෙන්නන් ජාතිවාදීන් ලෙස නම් කිරීමට උත්සහයක් තිබෙනවා. මම දෙමළ නිසා මම ද්‍රෝහියෙක් සේ නම් කරයි. නමුත් මගෙ රට බෙදුම්වාදින්ගෙන් බෙරා ගැනීම ද්‍රොහිකමක් නම්, මම ඉතා අඩම්බරෙයන් ද්‍රොහියෙක් වෙනවා.

හිටපු විදෙශ ඇමති, දැන් මුදල් ඇමති බොහොම චතුරය කියා සිටිනවා ජාතික ප‍්‍රශ්නයට විසදුම බලය බෙදිමයි කියා. විසදුම බලය බෙදිමය නම්, ඒය යා යුත්තෙ පොඩිම ඒකකයට මිස පළාතකට නොවෙ. පළාත් අනුව බලය බෙදුවොත්, අපටත් ස්කොට්ලන්තයෙන් හා කැටලොනියාවෙන් මතු වු වැනි ප‍්‍රශ්න වලට මුහුණ දෙන්න වෙයි.

මෙසෙ බලය බෙදන්න අවශ්‍යකමක් නැහැ. සිංහල මිනිසුන් තමන් ට අයත් වරප‍්‍රසාද හා අයිතින් දෙමළ ජනයාටත් තිබෙනවාට කිසිම විරෝධයක් නැහැ.

ඒ නිසා ආණ්ඩුවක් වශයෙන්, පුරවැසියෙක් වශයෙන් අප සියල්ලටම වගකිමක් තියෙනවා මෙම රට තුළ නිජබිම් යැයි කියා කඩන්නට නොදි ආරක්ෂා කර ගැනිමට. මෙම දූපත ඔබගෙ වගේම මගෙයි. මෙම දිවයිනෙ සෑම අගලක් ම ඔබට මෙන්ම මටත් අයිතියි. ඒ නිසා මෙම රටට හො මෙම රටෙ අනාගතයට කිසිම හානියක් වෙන්න නොදි බලා ගැනීම අප සියළු දෙනාගෙම යුතුකමයි.

– ශිවන්ති රණසිංහ




Advertisements

අනවශ්‍ය දේවල්

  • 164,982 ක් බැළුවා

මරුවා වැහෙන දින

පෙබරවාරි 2018
බ්‍ර සි සෙ
« ජන.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728  

මිනී කාමරය

අළුත් මිනී

මරුවා සොයනා ලෝකය